ΚΕΙΜΕΝΑ

Ἁγίου Ἐπισκόπου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου (+1894) Προσέχετε τὸν ἑαυτό σας! Ἡ πρόοδος στὴν πνευματικὴ ζωὴ διακρίνεται μὲ τὴν ὁλοένα καὶ περισσότερη συναίσθησι τῆς μηδαμινότητός μας. Ἐνῶ ὅσο αὐξάνει ἡ ἐκτίμησις τοῦ ἑαυτοῦ μας σὲ κάτι, τόσο βαδίζουμε στὴν καταστροφή. Ὁ ἐχθρὸς θὰ τὸ ἐκμεταλλευθῆ αὐτό. Θὰ πλησιάση καὶ θὰ ἐπιχειρήση νὰ πετάξη κανένα πετραδάκι στὸν

Ερώτηση:Μήπως θέλοντας να ηρωοποιήσουμε τα πράγματα καλούμε αυτοθυσία την αυτοκτονία; (πχ για τις γυναίκες στο Ζάλογγο ή στους καταρράκτες της Αραπίτσας ή για το Κούγκι ή το Μεσολόγγι κλπ) Η απάντηση:Για να καταλάβουμε τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ της αυτοκτονίας και της πράξης εκείνης στο Ζάλογγο, στην Αραπίτσα κ.ο.κ., πρέπει να εντοπίσουμε το στοιχείο που

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αʹ. Ο Ιωάννης στην Έφεσο της Ασίας, ο Ιωάννης το καύχημα της Ασίας, ή μάλλον ο στύλος της οικουμένης, ο Ιωάννης ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού, και η σάλπιγγα του Θεού Λόγου, το κλέος των Εφεσίων, και ο κήρυκας των περάτων, η κιθάρα της θεολογίας, αξίως καλούμενος Θεολόγος· το Χερουβικό στόμα,

Αδελφοί μου και πατέρες, ας φυλάξουμε καθαρή τη συνείδηση προς τους πλησίον μας. Ας φυλάξουμε καθαρή την καρδιά μας από τους πονηρούς λογισμούς, που συνηθίζουν να μολύνουν την ταλαίπωρη ψυχή. Αυτό όμως δεν μπορούμε να το κατορθώσουμε, αν δεν μεταβάλουμε το τριμερές της ψυχής στη φυσική του κατάσταση. Λέγοντας τριμερές, εννοώ το λογιστικό, το θυμικό

Κάποτε οι μαθητές του Χριστού Τον παρακάλεσαν: «Κύριε, δίδαξε μας πως να προσευχόμαστε» (Λουκ. 11:1). Κι Εκείνος τους παρέδωσε τη γνωστή μας Κυριακή Προσευχή (βλ. Ματθ. 6:9-13. Λουκ. 11:2-4), η οποία ανάμεσα σε άλλα αιτήματα περιλαμβάνει και τούτο: «γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς». Αλλά, θα πουν κάποιοι, πως είναι

            Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ θεμέλιον τῆς σωτηρίας μας, εἶναι ἡ πηγὴ τῶν μυρίων ἀγαθῶν.            Χάρις εἰς αὐτὸν ἡμεῖς ποὺ προηγουμένως εἴμεθα βυθισμένοι εἰς τὴν πτῶσιν καὶ τὴν ἀτίμωσιν, τώρα ἀνεδείχθημεν τέκνα τοῦ Θεοῦ.            Χάρις εἰς αὐτὸν δὲν πλανώμεθα πλέον εἰς τὸ σκότος, ἀλλ’ ἐγνωρίσαμεν τὴν ἀλήθειαν.            Χάρις εἰς αὐτὸν ἡμεῖς ποὺ ἄλλοτε ἐλατρεύαμεν ξύλα

Τίποτε άλλο δεν φοβάται περισσότερο ο άνθρωπος από τον θάνατο. Γι’ αυτό δεν λιποψυχεί και δεν τρομάζει μόνο όταν η δική του ζωή βρεθεί σε κίνδυνο, μα και όταν δει κάποιον συνάνθρωπο του να πεθαίνει. «Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον», καθώς μελωδεί ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.Εύλογα, λοιπόν, κάνουμε όλοι ό,τι μπορούμε για ν’

Γέροντας Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα Ἦρθε κάποτε νὰ μὲ δεῖ μία κοπέλα. Ἦταν φοιτήτρια στὸ πανεπιστήμιο καὶ ἀμφότεροι οἱ γονεῖς της ἦταν γιατροί. Μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε πρόβλημα μὲ κάποια καθηγήτριά της, ἡ ὁποία τὴν ἔκοβε συνεχῶς στὶς ἐξετάσεις.Τῆς εἶπα: «Γιατί διεξάγεις πόλεμο μὲ τὴν καθηγήτριά σου; Πρέπει νὰ τὴν σέβεσαι σὰν νὰ ἦταν μάνα σου.

(13η Αὐγούστου) Ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Δωρόθεος γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια ἀπὸ χριστιανικὴ καὶ εὔπορη οἰκογένεια. Ἔλαβε καλὴ μόρφωση, τόσο ἐκκλησιαστικὴ ὅσο καὶ στὶς θύραθεν ἐπιστῆμες. Φανέρωσε ἄλλωστε τέτοια φιλομάθεια ποὺ γιὰ χάρη της λησμονοῦσε νὰ φάει, νὰ πιεῖ καὶ νὰ κοιμηθεῖ, πρᾶγμα ποὺ ἔβλαψε τὴν ὑγεία του ποὺ παρέμενε πάντα εὔθραυστη. Ἄλλο δὲν ἐπιθυμοῦσε παρὰ

Ο Ιωάννης Βιτσέντζος ή Γεροντογιάννης γεννήθηκε στο ημιερειπωμένο Μονύδριο του Τιμίου Προδρόμου Καψά το 1799. Στα ερειπωμένα κελλιά της άγονης και απόμονωμένης περιοχής είχαν μεταβεί οι ευσεβείς και ενάρετοι γονείς του Εμμανουήλ και Ζαμπία λόγω τουρκικής επιδρομής. Αργότερα, όταν ησύχασε η κατάσταση, διέμειναν μόνιμα στο χωριό Λιθίνες.Όταν ήρθε σε νόμιμη ηλικία νυμφεύθηκε την κυνηγημένη από