ΚΕΙΜΕΝΑ

Γιατί δεν την λένε όλοι κατά τον ίδιο τρόπο και δεν την τονίζουν με τον ίδιο τόνο; “…Συμβαίνει να έχω ακούσει πολλούς θεοφοβούμενους χριστιανούς να εφαρμόζουν προφέροντας την προφορική αυτή προσευχή του Χριστού, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Αγίας Εκκλησίας και την Παράδοση. Την χρησιμοποιούν και ιδιαιτέρως και στην κοινή λατρεία μέσα στον ναό. Εάν […]

Λύτρωσι από τις αμαρτίες σου ποτέ δεν θα βρης, όσο δεν εφαρμόζεις την εντολή και την προειδοποίηση του Κυρίου: «Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε· εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν» (Ματθ. 7. 1-2). Ποτέ να μην κρίνης, γιατί ένας είναι μόνο ο Κριτής, που θα κρίνη ζώντας και

Κύριε, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοεῖς αὐτὰ πού σοῦ λέω ἢ νὰ βλέπεις μόνο γιὰ ὁρισμένο χρόνο αὐτὰ πού γίνονται στὸ χρόνο; Τότε γιατί σοῦ τὰ διηγοῦμαι ὅλα τόσο ἐξαντλητικά; Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ τὰ μάθεις ἀπὸ μένα, ἀλλὰ γιὰ νὰ κάνω τὴν καρδιά μου καὶ τὴν καρδιὰ αὐτῶν ποὺ μὲ διαβάζουν νὰ ξυπνήσει καὶ νὰ

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ (+1985) 5. Το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης Η αιτιοκρατία[1] και η ανάλυσή της. Η ψευδής και η αληθινή έννοιατης αναιτιοκρατίας. Η επιρροή στα κίνητρά μας και η ελευθερία επιλογής. Η συνείδηση της ελευθερίας μας και το γεγονός της μετάνοιας. Γνωρίζουμε ήδη ότι ένας άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του μόνο

Ἀναδημοσιεύουμε τὸ κάτωθι κείμενο, τὸ ὁποῖο λάβαμε ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὀρθοδοξία Πολεμουμένη» τοῦ μακαριστοῦ ἤδη Ζηλωτοῦ Ἱερομονάχου Θεοδωρήτου Ἁγιορείτου (σελ. 61-65, Ἀθῆναι 2007), τὸ ὁποῖο ἀσχολεῖται μὲ τὸ πάντοτε ἐπίκαιρο ζήτημα τῆς ἀμφισβητήσεως τῶν ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἀπὸ τὴν Καινοτόμο Ἐκκλησία τοῦ Νέου Ἡμερολογίου Ἑλλάδος. Στὸ κείμενο αὐτὸ παρέχεται

Ποῦ περιπατεῖς, ὦ ἄνθρωπε τώρα; Εἰς τὴν ἀγοράν; Καὶ τί θέλεις νὰ συνάξῃς ἐκεῖ; Λάσπην καὶ πηλόν; Ἀλλὰ καλλίτερα ἔλα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἔπαρε ἀπὸ ἐμὲ μῦρον. Τί συνάζεις χρήματα ὅπου χάνονται; Τί θέλεις τὴν φιλαργυρίαν; Ὅπου εἶναι ἕνας δυνάστης; Τί θέλεις ταῖς ἐξουσίαις, ποὺ χάνονται; Τί συναθροίζεις πολλὴν περιουσίαν, ὅπου εἶναι σήμερον, καὶ

Τὰ γνωστὰ καὶ ἀποτελεσματικὰ μέσα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῶν ἱερῶν Γραφῶν καὶ τὴν πείρα τῶν μεγάλων ἅγιων, εἶναι τὰ ἑξῆς: Ἡ καθαρὴ καρδιὰ καὶ τὸ ἁγνὸ σῶμα. Ἡ ταπεινοφροσύνη. Ἡ ὑπακοὴ στὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ προσευχή. Ἡ καθημερινὴ αὐταπάρνηση. Ἡ ἀνάγνωση καὶ ἀκρόαση τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τὰ

Δημοσιεύουμε ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα κείμενα τοῦ ἀειμνήστου Ἐπισκόπου Μαγνησίας Χρυσοστόμου Νασλίμη (+13.7.1973 ἐκ.ἡμ.), τὸ ὁποῖο ἔγραψε ἀκόμη ὡς λαϊκός, δημοσιευθὲν στὸ τότε ἐπίσημο ὄργανο τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος «Κῆρυξ τῶν Ὀρθοδόξων» (ἀρ.φ. 126/ 11-24.9.1933). Τὸ κείμενο εἶναι ἀπολογητικῆς φύσεως καὶ ἀπευθύνεται σὲ κάποιον «πλανώμενον θεολόγον» τοῦ Νέου ἡμερολογίου, χωρὶς νὰ τὸν κατονομάζει,

Λανθασμένος προσανατολισμὸς ἐπισκόπου τῆς Καινοτόμου ἐκκλησίας,ὁ ὁποῖος διαδίδεται ὅλο καὶ περισσότερο στὸν χῶρο τους [σημ.επιμ.κειμ.]. ὑπὸ τοῦ ἀρχιµ. Νικοδήµου Μπαρούση Τὸ πρόβλημα τῆς θέσεως τοῦ λειτουργοῦ καὶ τῶν πιστῶν κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς θείας Εὐχαριστίας δύναται νὰ εὕρῃ ἱκανοποιητικὴν ἀπάντησιν, ὅταν αὐτὸ τεθῇ ἐντὸς τοῦ γενικωτέρου πλαισίου τῆς λατρευτικῆς τοποθετήσεως τῶν χριστιανῶν. Ὁ προσανατολισμὸς ἐν

Οἱ Χριστιανοὶ ἀποδίδουν σημασία στὴν χριστιανικὴ ἀνατροφή, ὅμως δὲν φθάνουν μέχρι τέλους. Διότι ἀφήνουν ἀπαρατήρητα τὰ πιὸ οὐσιώδη καὶ δυσκολώτερα σημεῖα τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς καὶ περιορίζονται μόνον στὰ ἐλαφρότερα, τὰ ἐπιφανειακὰ καὶ ἐξωτερικά. Ἡ ἀτελὴς αὐτὴ ἀνατροφὴ διαμορφώνει πρόσωπα ἱκανὰ μὲν νὰ ἐκτελοῦν κατὰ γράμμα τὴν ἐξωτερικὴ τάξη μιᾶς εὐσεβοῦς ζωῆς, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν