+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος
ΣΤΟ περίφημο ἕκτο Κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου, ὅπου ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἀνέπτυξε τὴν διδασκαλία Του περὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, δηλαδὴ περὶ τοῦ Ἑαυτοῦ Του ὡς Ἄρτου τῆς Ζωῆς καὶ περὶ τῆς ἀπολύτου ἀναγκαιότητος μετοχῆς στὴν Σάρκα καὶ τὸ Αἷμα Του γιὰ Ζωὴ Αἰώνια, προεκτίθενται ἄλλα γεγονότα· ἤτοι, τὸ Θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων (στ. 1-15) καὶ κατόπιν τῆς ἀναχωρήσεως τοῦ Κυρίου μόνου στὸ ὄρος, τῆς ἀναζητήσεώς Του ἀπὸ τοὺς Μαθητές Του στὴν λίμνη μὲ τὸ πλοιάριό τους, τῆς θαυμαστῆς ἐμφανίσεώς Του μετὰ ποὺ ἔπιασε φουρτούνα καὶ τῆς θαυμαστῆς μεταβάσεώς τους στὴν στεριὰ αὐτοστιγμεί (στ. 16-21).
Ὁ Κύριος καθυστέρησε ἐπίτηδες στὸ ὄρος μετὰ τὸ Θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, ὄχι τόσο γιὰ νὰ ἀποφύγει τοὺς Ἰουδαίους οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νὰ τὸν κάνουν βασιλέα γιὰ νὰ τρώγουν καὶ νὰ πίνουν ἀνέξοδα, ὅσο γιὰ νὰ δοκιμάσει τὸν πόθο τῶν Μαθητῶν Του ἄν θὰ τὸν ἀναζητήσουν. Καὶ πράγματι, ἐκεῖνοι ὑποβλήθηκαν σὲ νυκτερινὴ πλοήγηση γιὰ νὰ τὸν ἀνεύρουν, διότι ἡ ἀπουσία Του τοὺς ἦταν ἀβάστακτη. Ἡ ἀγάπη τους ἄν καὶ ἀτελὴς ἀκόμη, ἦταν ὅμως ἰσχυρὴ καὶ τοὺς ἥλκυε μὲ δύναμη πρὸς τὸν Ποθούμενο, ὥστε νὰ ἀψηφοῦν κινδύνους καὶ ταλαιπωρίες. Διότι ἐν τέλει τοὺς βρῆκε σοβαρὸς κίνδυνος· ξεσηκώθηκε βίαιος ἄνεμος, ἡ λίμνη ἀναταράχθηκε καὶ τὸ πλοιάριό τους ἄρχισε νὰ κλυδωνίζεται ἐπικίνδυνα. Κι αὐτοὶ ἄρχισαν νὰ ταράσσονται καὶ νὰ φοβοῦνται καὶ νὰ παλεύουν μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, ἔχοντας ἐσωτερικὴ ἔνταση καὶ τρικυμία ποὺ κατέλαβε τὶς ψυχές τους.
Καὶ ἀφοῦ δοκιμάσθηκαν ἀρκετά, τότε μόνον εἶδαν τὸν Ποθούμενο ἐντελῶς ξαφνικὰ καὶ ἀπρόσμενα νὰ ἔρχεται πρὸς τὸ μέρος τους, βαδίζοντας ὑπερφυσικὰ πάνω στὰ ταραγμένα νερὰ τῆς λίμνης, χωρὶς καθόλου νὰ ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὰ ἀφρίζοντα πελώρια κύματα καὶ ἀπὸ τὸν ἄγριο ἄνεμο ποὺ μαίνονταν. Πλησίασε τὸ πλοιάριο καὶ ἀρχικὰ ὁ φόβος τῶν Μαθητῶν αὐξήθηκε ἀπὸ τὸ παράδοξο θέαμα. Ὁ Κύριος ὅμως ἔσπευσε νὰ τοὺς ἐνθαρρύνει: «Μὴ φοβᾶστε! ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ!». Αὐτοὶ θέλησαν τότε νὰ τὸν παραλάβουν στὸ πλοιάριο, ἀλλὰ ἀμέσως τὸ πλοιάριο βρέθηκε σὲ μιὰ στιγμὴ στὴν ξηρά, στὴν Καπερναούμ, ὅπου κατευθύνονταν! Τὸ ἕνα θαυμαστὸ σημεῖο ἔδινε τὴν θέση του στὸ ἄλλο, προετοιμάζοντας τὴν θαυμαστὴ διδαχὴ ποὺ ἀκολούθησε ἀργότερα.
Σύμφωνα μὲ τὸν θεῖο Ἑρμηνευτὴ ἱερὸ Θεοφύλακτο (σελ. 335), κι ἐμεῖς διαπλέουμε στὸ νοητὸ σκοτάδι τοῦ παρόντος βίου καὶ κινδυνεύουμε νὰ καταποντισθοῦμε καὶ νὰ πνιγοῦμε στὴν νοητὴ θάλασσα τῆς ζωῆς ἀπὸ ὅλα ὅσα φοβερὰ καὶ ἀνησυχητικὰ συμβαίνουν γύρω μας ἤ καὶ μέσα μας. Μάλιστα, οἱ πιστοὶ ἰδίως ἄνθρωποι ἔχουν πολλὲς αἰτίες φόβου, προερχόμενες τόσο ἀπὸ τοὺς δαίμονες ὅσο καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖες πίπτουν πάνω τους καὶ τοὺς πιέζουν, προκειμένου νὰ τοὺς σαλεύσουν ἀπὸ τὴν πίστη τους καὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν Χριστό.
Ὅμως, προτρέπει ὁ ἱερὸς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ὑποδεχόμαστε τὸν Σωτῆρα μας Χριστὸ καὶ ἄς τὸν ἀκοῦμε νοερῶς νὰ μᾶς βεβαιώνει: «Μὴ φοβᾶστε, διότι νά, Ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ»! Ὁ Κύριός μας γεμᾶτος καλοσύνη καὶ σταθερότητα συνεχίζει νὰ μᾶς ἐγκαρδιώνει, λέγοντας ὅτι τὰ φοβερὰ ἁπλῶς διέρχονται, εἶναι πρόσκαιρα, σχετικὰ καὶ περαστικά, καὶ κυρίως -ἄν καὶ φαίνονται πραγματικὰ καὶ πονετικά, δὲν εἶναι ὄντως ἀληθινά! Μόνον ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια Του εἶναι μένοντα, δηλαδὴ διαρκῆ καὶ ἀπολύτως ἰσχύοντα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ! Τὰ τοῦ Χριστοῦ δὲν περνοῦν, δὲν χάνονται, δὲν παύουν καὶ δὲν τελειώνουν· εἶναι γιὰ πάντα. Ἄρα μὲ κανένα τρόπο δὲν εἶναι δυνατὸν τὰ πρόσκαιρα καὶ περαστικὰ λυπηρὰ καὶ φοβερὰ αὐτῆς τῆς ζωῆς νὰ ἐπηρεάσουν ἀρνητικά, νὰ ἐλαττώσουν, νὰ ἐκτοπίσουν, νὰ ἐξανεμίσουν ἤ καὶ νὰ καταργήσουν τὴν ἀλήθεια τῆς ΠΙΣΤΕΩΣ! Τοῦτο εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατο νὰ συμβεῖ καὶ ἐντελῶς παράλογο νὰ υἱοθετηθεῖ. Λοιπόν, ἡ πίστη κανονικὰ μόνο νὰ αὐξάνεται εἶναι δυνατὸν καὶ ὄχι νὰ ἐλαττώνεται ἤ νὰ χάνεται!…
Συνεχίζει ὁ ἱερὸς Ἑρμηνευτὴς γράφοντας ὅτι ὅπως ὁ Χριστός μας ἐμφανίσθηκε στοὺς ταλαιπωρημένους καὶ ἀγωνιζομένους Μαθητές Του κάπως καθυστερημένα, ἀφοῦ τοὺς ἄφησε πρῶτα νὰ δοκιμασθοῦν, ἔτσι συνήθως ἔρχεται καὶ στὴν δική μας ζωὴ στὸ μέσο τῶν κινδύνων, ἀφοῦ δοκιμασθοῦμε καὶ σχεδὸν ἐξαντληθοῦμε στὴν προσπάθειά μας καὶ στὸν ἀγῶνα μας. Μόνον ὅταν ἡ πίστη παραμένει ἐνεργὴς καὶ δυνατὴ παρὰ τὶς δοκιμασίες καὶ ἀπογοητεύσεις, μόνον ὅταν δὲν παύουμε νὰ ζητοῦμε τὴν θεία βοήθεια συναισθανόμενοι τὴν ἀδυναμία μας, μόνον ὅταν σχεδὸν ἀποκάμνουμε στὴν προσπάθεια, μόνο τότε παρεμβαίνει ἡ θεία δύναμη καὶ βοήθεια γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὰ φοβερά, λυπηρὰ καὶ δυσάρεστα· ὥστε νὰ ἀναγνωρίσουμε σαφῶς τὴν θεία παρέμβαση καὶ νὰ εὐχαριστήσουμε θερμῶς γιὰ τὴν θεία εὐεργεσία.
Καὶ μάλιστα, ἄν θέλουμε καὶ ἐπιδιώκουμε νὰ λαμβάνουμε τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ στὸ πλοιάριο τῆς ζωῆς μας καὶ κυρίως ἐντὸς τῆς ταπεινῆς ὑπάρξεώς μας πνευματικῶς καὶ μυστηριακῶς, γιὰ νὰ εἰσέλθει μέσα μας καὶ γιὰ νὰ κατοικήσει στὶς καρδιές μας, τότε θὰ καταλήξουμε μετὰ συντομίας, ἀσφαλείας καὶ βεβαιότητος στὴν «γῆ» ὅπου πηγαίνουμε, δηλαδὴ στὸν τελικό μας προορισμό. Ποιόν;
Στὴν «γῆ τῆς ἐπαγγελίας», στὸν οὐρανό, στὴν «γῆ τῶν πραέων», στὴν ὁποίαν (καὶ μόνον ἐκεῖ!) θὰ εἰρηνεύσουμε ἐπὶ τέλους ἀπὸ κάθε κακία, ἀπὸ κάθε πειρασμικὴ ἐπήρεια, ἀπὸ κάθε φόβο καὶ πάθος, καὶ θὰ βροῦμε πραγματικὰ τὴν ποθουμένη αἰώνια ἀνάπαυση κοντὰ στὸν Ποθούμενο Κύριο καὶ Βασιλέα τοῦ παντός!
Λάρισα, 10/23-9-2026