+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος
α. Οἰκουμενικὴ ἀλληλεγγύη καὶ ἀδελφοσύνη
Πρόσφατα, ἀπὸ 14 ἕως 17 Ἰουλίου 2026, πραγματοποιήθηκε «ἀποστολὴ ἀλληλεγγύης» τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» (ΠΣΕ) στὸ Κίεβο τῆς Οὐκρανίας. Συμμετεῖχαν ὁ Γενικὸς Γραμματέας τοῦ ΠΣΕ Πάστορας Τζέρι Πίλεϊ (Rev. Dr. Jerry Pillay), ὁ Πρόεδρος τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΠΣΕ καὶ ἕτεροι, καθὼς καὶ ὁ Γενικὸς Γραμματέας τῆς «Διασκέψεως τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν (CEC)». Ἐπρόκειτο δηλαδὴ γιὰ διευρυμένη Οἰκουμενικὴ ἀντιπροσωπία.
Ἐπίσης, συμμετεῖχε καὶ ὁ μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας κ. Γαβριήλ, «ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» σύμφωνα μὲ τὴν σχετικὴ Ἀνακοίνωση τῆς Μητροπόλεώς του στὴν Ἱστοσελίδα της (αὐτούσια ἀναδημοσίευσή της βλ. Parapolitika.gr, 20-07-2026), κατ’ ἀκρίβειαν ὅμως μὲ τὴν ἰδιότητά του «ὡς μέλους τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΠΣΕ καὶ ὡς ἀντιπρόσωπος τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐκκλησιῶν τοῦ ΠΣΕ γιὰ Διεθνῆ θέματα» σύμφωνα μὲ εἴδηση περὶ τούτου στὴν Ἱστοσελίδα τοῦ ΠΣΕ τῆς 17-07-2026.
Σκοπὸς τῆς Οἰκουμενικῆς αὐτῆς ἐπισκέψεως ἦταν «ἡ ἔμπρακτη ἔκφραση τῆς ἀλληλεγγύης τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῶν Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν πρὸς τὸν δοκιμαζόμενο οὐκρανικὸ λαό, ἡ ἐνημέρωση τῆς ἀντιπροσωπίας γιὰ τὶς συνέπειες τοῦ συνεχιζόμενου πολέμου, καθὼς καὶ ἡ ἐνίσχυση τῆς συνεργασίας μὲ τὶς Ἐκκλησίες καὶ τοὺς θεσμοὺς τῆς χώρας γιὰ τὴν προώθηση τῆς εἰρήνης, τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνθρωπιστικῆς διακονίας» (βλ. Parapolitika.gr, 20-07-2026).
Ἡ Οἰκουμενικὴ ἀντιπροσωπία συναντήθηκε τὴν 15/7 στὸ Κίεβο (στὴν Θεολογικὴ Ἀκαδημία) μὲ τὸν θεωρούμενο ὡς μητροπολίτη Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας κ. Ἐπιφάνιο, «ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του ὡς Προέδρου τοῦ Πανουκρανικοῦ Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ Θρησκευτικῶν Ὀργανώσεων (UCCRO)» καὶ ἀντιπροσώπους τοῦ ἐν λόγῳ Οὐκρανικοῦ Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου ἀπὸ τὸν χῶρο τοῦ ἑτεροδόξου χριστιανισμοῦ καθὼς καὶ τῶν ἄλλων θρησκειῶν τῆς χώρας. Κατ’ αὐτήν, ὁ κ. Ἐπιφάνιος ἐνημέρωσε τὰ μέλη τῆς Οἰκουμενικῆς ἀντιπροσωπίας γιὰ τὶς «τραγικὲς συνέπειες τῆς ρωσικῆς ἐπιθετικότητας» καὶ γιὰ τὶς «ἐκτεταμένες καταστροφὲς ναῶν καὶ θρησκευτικῶν κτιρίων». Ἐπίσης, ἐξέφρασε εὐχαριστίες στὸ ΠΣΕ «γιὰ τὴν διαρκῆ συμπαράσταση καὶ τὴν σαφῆ ὑποστήριξή του πρὸς τὸν οὐκρανικὸ λαό. Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ ἔγινε ἐπίσης καὶ στὴ συμπλήρωση τριάντα ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ “Πανουκρανικοῦ Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ Θρησκευτικῶν Ὀργανώσεων (UCCRO)”, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ πρότυπο διαχριστιανικῆς καὶ διαθρησκειακῆς συνεργασίας» (ὅ.π.).
«Ὁ Μητροπολίτης κ. Γαβριὴλ μετέφερε… τὶς ἀδελφικὲς εὐχὲς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐκφράζοντας παράλληλα τὴν εἰλικρινῆ ἀλληλεγγύη καὶ τὴ συμπαράσταση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὸν δοκιμαζόμενο οὐκρανικὸ λαὸ…» (ὅ.π.).
Ὡς πρὸς τὴν τοποθέτηση τοῦ ἐν λόγῳ ἐκπροσώπου ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὁ ὁποῖος ἀποτελοῦσε τὴν θεωρούμενη «ὀρθόδοξη παρουσία» τῆς Οἰκουμενικῆς ἀντιπροσωπίας, προέβη σὲ μιὰ πιὸ ἀποκαλυπτικὴ δήλωση σὲ Οἰκουμενικὸ μέσο σχετικὰ μὲ τὸ ταξίδι στὴν Οὐκρανία, κατὰ τὴν προσφιλῆ τακτικὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν νὰ προσαρμόζονται ἀνάλογα μὲ τὸ κοινό τους:
«Βιώσαμε μιὰ πολὺ βαθιὰ καὶ πνευματικὴ ἐμπειρία… Εἶδα τὴν ἀληθινὴ ἀδελφοσύνη (fellowship) τῶν ἐκκλησιῶν μας ὄχι στὴν θεωρία ἀλλὰ στὴν πράξη. Εἶμαι εὐγνώμων στὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἐμπειρία αὐτὴ καὶ στὸν Γενικὸ Γραμματέα τοῦ ΠΣΕ γιὰ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ ἐνδυνάμωσής μας στὴν ἀποστολὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ ἀγάπη, συμπάθεια καὶ κατανόηση» (βλ. WCC-News, 17-07-2026).
β. Διαθρησκειακὴ ἐκδήλωση μὲ Ἰουδαίους στὴν Ἀθήνα
Ἀνοίγοντας ἐδῶ μία παρένθεση, ἀναφερόμαστε σὲ πρόσφατη διαθρησκειακὴ παρουσία τοῦ ἐν λόγῳ προσώπου ἐν μέσαις Ἀθήναις, γιὰ νὰ διαφανεῖ καλύτερα ἡ εἰκόνα τοῦ συγχρόνου Οἰκουμενιστοῦ ἱεράρχου, ὁ ὁποῖος δύναται, ὡς ἔμπειρος, νὰ συμμετέχει σὲ σχετικὲς ἐκδηλώσεις καὶ τελετὲς «ποὺ ἑνώνουν φωνές, θρησκεῖες καὶ πολιτισμούς»!
Συγκεκριμένα, ἡ Ἰσραηλιτικὴ Κοινότητα Ἀθηνῶν φιλοξένησε τὴν Κυριακή, 07-06-2026, «τὴ δεύτερη συνάντηση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ προγράμματος Polyverse –τῆς πρώτης διαθρησκευτικῆς χορωδίας στὴν Εὐρώπη ποὺ ἑνώνει φωνές, θρησκεῖες καὶ πολιτισμούς! Πρόκειται γιὰ μιὰ ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ καὶ πρωτοπόρα πρωτοβουλία ποὺ ἀποδεικνύει στὴν πράξη πὼς ἡ τέχνη μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ σύνορα καὶ δογματικὲς διαφορές, χτίζοντας οὐσιαστικὲς γέφυρες εἰρήνης στὴν Εὐρώπη… Μέσα σὲ ἕνα κλῖμα σεβασμοῦ καὶ ἀλληλοκατανόησης στὴ Συναγωγὴ Μπὲθ Σαλώμ, ἐκπρόσωποι τῶν θρησκευτικῶν παραδόσεων μοιράστηκαν λόγια-παρακαταθήκη» (ἀναφορὰ στὶς τοποθετήσεις τοῦ Προέδρου Ἰσραηλιτικῆς Κοινότητος Ἀθηνῶν, τοῦ μητρ. Νέας Ἰωνίας Γαβριήλ ὡς ἐκπροσώπου τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, τοῦ Ραββίνου Ἀθηνῶν, τῆς «αἰδεσιμότατης Πάστορα τῆς Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐνορίας» κλπ.). Στὶς φωτογραφίες γιὰ τὸ γεγονός, διακρίνεται καὶ ὁ μητροπολίτης Γουϊνέας κ. Γεώργιος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας.
Ὁ Ραββῖνος Ἀθηνῶν τόνισε ὅτι «ὁ διαθρησκευτικὸς διάλογος εἶναι καθῆκον γιὰ τὴν εὐημερία τῆς ἀνθρωπότητας στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ. Ἰσραηλίτες, Χριστιανοὶ καὶ Μουσουλμᾶνοι μποροῦν καὶ πρέπει νὰ συνεργασθοῦν».
«Ξεχωριστὴ στιγμὴ ἀποτέλεσε ἡ πρώτη ἐκτέλεση στὴν Ἑλλάδα τοῦ πρωτότυπου ἔργου “Polyverse Echoes”, ποὺ ἔπλεξε ἀριστοτεχνικὰ μελωδίες καὶ κείμενα ἀπὸ τὶς παραδόσεις τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Ἰσλάμ» (βλ. Ἱστοσελίδα Ἰσραηλιτικῆς Κοινότητας Ἀθηνῶν, 12-06-2026: «Ἡ μουσικὴ ὡς γέφυρα διαλόγου, τέχνης καὶ συνύπαρξης»).
Κατανοοῦμε ὅτι ἕνας μυημένος στὸ πολύχρωμο Οἰκουμενικὸ πάζλ τῆς ἐποχῆς μας, στὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ συμπλέκονται τὰ πιὸ ἀνομοιογενῆ πράγματα ὄχι γιὰ κατὰ Θεὸν ἕνωση καὶ μεταστοιχείωση, ἀλλὰ γιὰ κατὰ κόσμον εὐημερία καὶ συνύπαρξη, δύναται νὰ φέρει εἰς πέρας ἀποστολές, ὅπως αὐτὴ τῆς Οὐκρανίας, ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς εἰδικότητός του. Ἔτσι -ὅπως φαίνεται- νοεῖται σήμερα ἡ περίφημη «ὀρθόδοξη μαρτυρία», ἡ ὁποία δὲν συνιστᾶ ἐν Χριστῷ ἀναγέννηση, ἀλλὰ συμβιβαστικὴ ἀλληλο-περιχώρηση σὲ Οἰκουμενιστικὴ προοπτική!
γ. Ἀποκαλυπτήρια τοῦ «ΠΣΕ»
Ἐπανερχόμενοι στὴν συνάντηση στὸ Κίεβο τῆς 15/7, εἰσερχόμαστε στὸ πιὸ ἀποκαλυπτικὸ σημεῖο ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς καὶ θεολογικῆς πλευρᾶς: Ὁ παρὼν στὴν συνάντηση ἐκείνη μαζὶ καὶ μὲ τοὺς λοιποὺς ἐκπροσώπους τοῦ χριστιανικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ φάσματος Προκαθήμενος τῶν Οὐνιτῶν («Ἑλληνοκαθολικῶν») τῆς Οὐκρανίας Σβιατοσλὰβ Σεβτσούκ, κάλεσε ἐπίσημα τὸ ΠΣΕ νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους του τὴν Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπὸ τὸν θεωρούμενο ὡς Κιέβου Ἐπιφάνιο! (βλ. «Ρομφαία», 17-07-2026: «Οὐνίτης Ἀρχιεπίσκοπος: Νὰ γίνει μέλος τοῦ ΠΣΕ ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας»).
Ὁ Σεβτσοὺκ ὑποστήριξε ὅτι αὐτὸ «ἀποτελεῖ ἕνα ἀναγκαῖο πρακτικὸ βῆμα ὑποστήριξης πρὸς τὴν χώρα», διότι «θὰ διασφαλίσει τὴ μόνιμη θεσμικὴ παρουσία τῆς οὐκρανικῆς φωνῆς στὴ διεθνῆ οἰκουμενικὴ κοινότητα, δίνοντας τὴ δυνατότητα νὰ ἀκούγεται ἡ πραγματικότητα τῆς Οὐκρανίας χωρὶς μεσάζοντες». Ἐξέφρασε ἐπίσης εὐγνωμοσύνη στὸ ΠΣΕ γιὰ τὴν ἀλληλεγγύη του, στράφηκε κατὰ τῆς Μόσχας διότι «ἐργαλειοποιεῖ τὴ θρησκεία» καὶ «ξεκαθάρισε ὅτι στὴν ἐλεύθερη Οὐκρανία ἡ ἐλευθερία τῆς συνείδησης προστατεύεται πλήρως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ κατεχόμενα ἐδάφη, ὅπου ἡ Ρωσία τὴν καταστέλλει συστηματικά» (ὅ.π.).
Ἡ ἐκπληκτικὴ αὐτὴ εἴδηση, περὶ τῆς ὁποίας τίποτε ἀπολύτως δὲν ἀναφέρει τὸ σχετικὸ ἐκτενὲς κείμενο τῆς Μητροπόλεως Νέας Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας, δημιουργεῖ εὔλογη ἀπορία: ἡ λεγόμενη Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ θέσει τὸ αἴτημά της αὐτὸ ἡ ἴδια ἀπ’ εὐθείας στὸ ΠΣΕ, σύμφωνα μὲ τὴν προβλεπόμενη διαδικασία, παρὰ χρειαζόταν φερέφωνο, δηλ. τὴν βοήθεια καὶ παρέμβαση τῆς «Ἑλληνοκαθολικῆς» (Οὐνιτικῆς) «ἀδελφῆς» της; Τὸ ἀκόμη πιὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι ὅτι οἱ Οὐνῖτες τῆς Οὐκρανίας, ὅπως καὶ κάθε ἄλλης γεωγραφικῆς περιοχῆς, ἐνῶ οἱ ἴδιοι ὡς ἐξαρτώμενοι ἀπὸ τὸ Βατικανὸ δὲν εἶναι μέλη τοῦ ΠΣΕ, σύμφωνα μὲ τὶς Παπικὲς ἀρχές, ἐν τούτοις ζητοῦν νὰ γίνουν μέλη τοῦ ΠΣΕ οἱ Αὐτοκεφαλιστὲς δῆθεν ὀρθόδοξοι τῆς χώρας τους! Πόσο ἀντιφατικὸ καὶ ἀνακόλουθο εἶναι τοῦτο;
Ἴσως ὄχι καὶ τόσο, ἄν ἀναλογισθοῦμε ὅτι ἤδη ἀπὸ τὴν σύστασή της, ὅπως αὐτὴ ἔγινε ἐκ μέρους τοῦ Φαναρίου τὸ 2019, ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἔσπευσε ἀμέσως νὰ ἀναπτύξει μὲ τοὺς «ἀδελφούς» της Οὐνῖτες τῆς Οὐκρανίας «χάρτη πορείας γιὰ συνεργασία καὶ συγκεκριμένη κατεύθυνση πρὸς ἑνοποίηση»! Γι’ αὐτὸ καὶ ἔκτοτε κληρικοὶ ἀμφοτέρων φθάνουν ἀκόμη καὶ σὲ πλήρη συλλειτουργία (!) σὲ διάφορες περιστάσεις καὶ εὐκαιρίες (βλ. τὸ ἀποκαλυπτικὸ βίντεο: «OCU καὶ OGCC: 7 βήματα πρὸς νέα οὐνία»). Ἄρα θεωροῦν προφανὲς ὅτι συμβαδίζουν καὶ ὅτι ἀλληλο-εκφράζονται ταυτιζόμενοι! Οἰκουμενισμὸς ἔμπρακτος, καὶ ἐξουνιτισμὸς βιούμενος…
Στὸ σημεῖο ὅμως αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ προβοῦμε –δοθείσης εὐκαιρίας- στὰ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ τοῦ ΠΣΕ μέσα ἀπὸ τὰ γραφόμενα τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν ὑπερμάχων του!
Τὸ πλέον σοβαρὸ ἐρώτημα ποὺ γεννᾶται εἶναι: Ποιό εἶναι τέλος πάντων αὐτὸ τὸ περίφημο ΠΣΕ, στὸ ὁποῖο οἱ Οὐνῖτες τῆς Οὐκρανίας ζητοῦν τὴν συμπερίληψη τῶν οὐνιτιζόντων Αὐτοκεφαλιστῶν τῆς Οὐκρανίας;
Ἕνας διεθνὴς Οἰκουμενικὸς φορέας γιὰ παρουσίαση καὶ ἐπιδίωξη γεωπολιτικῶν στόχων καὶ σκοπῶν, ναί. Εἶναι πράγματι κάτι τέτοιο!
Οἱ ὑπέρμαχοί του ὅμως ἄν καὶ παρουσιάζουν μιὰ ἰδεατὴ μορφή του, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμία τους ἤ καλύτερα μὲ τὴν φαντασία τους, παραδέχονται ἀνοικτὰ ὅτι ἐντὸς τοῦ ΠΣΕ καλλιεργεῖται σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ ἡ λεγόμενη «Οἰκουμενικὴ θεολογία», ὅπου κυριαρχεῖ τὸ «Οἰκουμενικὸ πνεῦμα», καὶ ὅπου συγκροτεῖται ἡ λεγόμενη «Διεθνὴς τάξη» περὶ εἰρήνης, δικαιοσύνης, χριστιανικοῦ ἤθους, σεβασμοῦ τῆς κτίσεως κλπ. (βλ. π. Αὐγουστίνου Μπαϊραχτάρη, «Ἡ φύση τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ ΠΣΕ – Μία ὀρθόδοξη ἱστορικὴ καὶ θεολογικὴ θεώρηση τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησης», στὸ περιοδ. «Θεολογία», 2/2015, σελ. 261).
Βάσει ποίων ἀρχῶν; Καὶ γιὰ ποιόν τελικὸ σκοπό; Μᾶς λέγουν, γιὰ ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα! Ὅμως, οἱ ἴδιοι ὁμολογοῦν ὅτι στὸ ΠΣΕ δὲν ἔχουν καταλήξει σὲ ἕνα κοινῶς ἀποδεκτὸ «σχῆμα συνύπαρξης-ἑνότητος»! (ὅ.π., σελ. 268-269). Στὴν πράξη, ἐπικρατεῖ καὶ μέσῳ τῶν ἐπισήμων κειμένων τοῦ ΠΣΕ ἀποδεικνύεται καθαρὰ ὅτι ἡ βασικὴ Προτεσταντικὴ ἰδέα πὼς ἡ Ἑνότητα μεταξύ τους οὐσιαστικὰ ὑπάρχει/ὑφίσταται, καὶ αὐτὴ φανερώνεται καὶ γίνεται ὁρατή, μέσῳ τῆς κοινῆς τους συμμετοχῆς καὶ δράσης, εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία κυριαρχεῖ καὶ προβάλλεται!
Ἀλλὰ ποιό εἶναι τὸ πιὸ παράδοξο ὅπως καὶ παράλογο; Ὅτι οὐσιαστικὰ τὸ ΠΣΕ δὲν ἔχει σαφῶς διαμορφωμένη ἀντίληψη περὶ τοῦ «Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας», περὶ τοῦ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Καὶ συναφῶς: ποιά εἶναι τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας, καθὼς καὶ ποιός συμπεριλαμβάνεται σὲ αὐτήν! (ὅ.π., σελ. 275, 283). Αὐτὸ τὸ ἄλυτο μέχρι στιγμῆς θέμα τὸ ἀποκαλοῦν «τὸ ἐκκλησιολογικὸ ζήτημα» (ὅ.π., σελ. 289)!…
Ἐπίσης, ὑπάρχει πιστοποιημένα ἀπὸ δεκαετίες ἐπισήμανση ὅτι παραμένει ἀσαφὲς καὶ ἀόριστο μέσῳ τῶν κειμένων τοῦ ΠΣΕ ποιός τελικὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ ὁμιλεῖ; Τὸ ἴδιο τὸ ΠΣΕ, τὸ ὁποῖο δῆθεν δὲν ἔχει ἐκκλησιολογικὴ ὑπόσταση; Οἱ «Ἐκκλησίες-Μέλη»; Κάποια ὑποτιθέμενη «Παγκόσμια Ἐκκλησία»; (ὅ.π., σελ. 279). Δηλαδὴ τελικὰ ΠΟΙΟΝ ἐκφράζει τὸ ΠΣΕ; Ποιός ὁμιλεῖ μέσῳ αὐτοῦ; Ὁ Θεός; Κάτι τέτοιο θὰ ἦταν ὄχι ἁπλῶς ὑπερβολικὸ ἀλλ’ ἀκόμη καὶ βλάσφημο! Οἱ συγχυσμένοι καὶ διηρημένοι ἄνθρωποι; Αὐτὸ συμβαίνει, ἀλλὰ ἀποτελεῖ ὄχι φορέα τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, παρὰ τοῦ πνεύματος τῆς Βαβέλ, τῆς προφανοῦς συγχύσεως! Ἄν ὅμως δὲν ὁμιλεῖ ὁ Κύριος, ἀλλὰ κυριαρχεῖ ἡ Βαβέλ, μποροῦμε νὰ καταλάβουμε πολὺ καλὰ ποιός πονηρὸς εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος κρύπτεται ὄπισθεν καὶ ἐξαπατᾶ τοὺς πάντες μὲ τὸ ΠΣΕῡδος του!
Γιὰ παράδειγμα, πενῆντα ἀκριβῶς χρόνια μετὰ τὴν ἵδρυση τοῦ ΠΣΕ τὸ 1948 στὸ Ἄμστερνταμ τῆς Ὁλλανδίας, ἤτοι τὸ 1998, οἱ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστὲς σὲ «Διορθόδοξη Διάσκεψη» στὴν Θεσσαλονίκη ἀποφάσισαν νὰ ἀπέχουν ἀπὸ πολλὲς δραστηριότητες τοῦ ΠΣΕ, ἐν ὄψει τῆς Η΄ Γενικῆς Συνελεύσεώς του, μέχρι ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΝΑΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ στὴν δομή του, ποὺ θὰ ἐπέτρεπε δῆθεν μιὰ πιὸ ἀποτελεσματικὴ ὀρθόδοξη συμμετοχή (ὅ.π., σελ. 279, ὑποσημ. 67). Κατὰ πόσον συνέβη κάτι τέτοιο στὶς τρεῖς σχεδὸν δεκαετίες ποὺ πέρασαν ἔκτοτε, παραμένει μυστήριο, καθ’ ὅτι ἐμφανῶς ΤΙΠΟΤΕ οὐσιαστικὸ δὲν ἔγινε ἐπ’ αὐτοῦ! Ἄρα, παραδέχθηκαν καὶ παραδέχονται ὅτι τὸ ΠΣΕ δὲν τοὺς ἐκφράζει, οὔτε τοὺς καλύπτει καὶ κάνουν ἀγώνα γιὰ νὰ τὸ καταστήσουν κάπως «προσιτὸ» ὡς πρὸς τὴν συμμετοχή τους σὲ αὐτό! Χωρὶς ὅμως οὐσιαστικὰ νὰ πετυχαίνουν τίποτε τὸ σημαντικὸ ἐπ’ αὐτοῦ! Μὰ τότε, γιατί τὸ ὑποστηρίζουν μετὰ μανίας καὶ μωροῦ ζήλου;
Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλ’ ἀντιθέτως οἱ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστὲς στὴν πνευματικὴ τυφλότητά τους, ὁμολογοῦν ὅτι ● κάνουν «σεβαστὴ τὴν ἐκκλησιολογικὴ ἀκεραιότητα τῶν λοιπῶν μελῶν» (ὅ.π., σελ. 277), ἄν καὶ δὲν δέχονται τὴν πλήρη ἔννοια τοῦ ὅρου Ἐκκλησία γι’ αὐτούς· ● κινοῦνται «πρὸς τὴν κατεύθυνση ἀναγνώρισης τῆς ἐκκλησιαστικῆς φύσεως τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν καὶ κοινοτήτων» (ὅ.π., σελ. 287), ● ἀποδέχονται καὶ ἀναγνωρίζουν τὴν πραγματικότητα ὑπάρξεως πολλῶν Ἐκκλησιῶν ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀγνοηθοῦν (ὅ.π., σελ. 290), διότι οἱ διαιρέσεις καὶ οἱ διαχωρισμοὶ ἔγιναν ΕΝΤΟΣ τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας (ὅ.π., σελ. 290), κι ἔτσι στὴν πραγματικότητα ὑφίσταται ἕνας «ἐκκλησιολογικὸς πλουραλισμός» (ὅ.π., σελ. 291). Ἀλλὰ καὶ ἡ Γ΄ Πανορθόδοξη Προσυνοδικὴ Διάσκεψη στὸ Σαμπεζὺ τῆς Γενεύης τὸ 1986, ● εἶχε δεχθεῖ «τὴν ὀντολογικὴ ἀναγνώριση ὅλων τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν», ἤτοι Ρωμαιοκαθολικῆς, Παλαιοκαθολικῆς, Ἀγγλικανικῆς, Λουθηρανικῆς, Μεταρρυθισμένων, Ἀρχαίων Ἀνατολικῶν (ὅ.π., σελ. 297).
Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ θυμίσουμε ὅτι τὸ 1975 ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Θυατείρων καὶ Μ. Βρετανίας Ἀθηναγόρας (Κοκκινάκης) ἐξέδωσε ἕνα ἐπίσημο κείμενο σὲ μορφὴ βιβλίου, δίγλωσσου (ἑλληνικὰ-ἀγγλικά) μὲ τίτλο: «Ὁμολογία Θυατείρων», στὸ ὁποῖο προτάσσεται ἡ ἐπαινετικὴ καὶ ἀνεπιφύλακτη ΕΓΚΡΙΣΗ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Σὲ αὐτό, βάσει τῆς «νέας διαθέσεως ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν», ὅπως καὶ τῶν «σημείων τῶν καιρῶν», καθιερώνεται τὸ ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ τῆς εὐαρεστήσεως τῶν καιρῶν μέσῳ τῆς φρικτῆς πλάνης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Διότι, θεωρεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὅρια, τὰ ὁποῖα ὅμως συνεχῶς ἐπεκτείνονται! Ἔχει θύρα, ἀλλὰ ὄχι τοίχους! Γι’ αὐτὸ ἀναγνωρίζει ἐκκλησιαστικὴ ὑπόσταση καὶ χάρη σὲ ὅλους τοὺς αἱρετικούς, τοὺς ὁποίους ἐντάσσει στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ προτρέπει σὲ συμπροσευχὴ ὅπως καὶ σὲ μυστηριακὴ διακοινωνία μαζί τους! (βλ. ἡμέτερο ἔργο, Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς – Ἕνας σύγχρονος Ἀσκητὴς καὶ Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης [1903-1985], Φυλὴ Ἀττικῆς 2015, σελ. 85 καὶ 199-209).
Ἄρα, αὐτὸ ποὺ συνοψίσθηκε ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου στὴν Ψευδο-σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου τῆς Κρήτης τὸ 2016 δὲν ἦταν κάτι ξαφνικὸ καὶ πρωτοφανές. Εἶχε διαμορφωθεῖ καὶ καλλιεργηθεῖ ἐδῶ καὶ δεκαετίες στὴν θολὴ καὶ φθοροποιὸ Οἰκουμενιστικὴ διαδικασία.
Οὐσιαστικά, αὐτὴ τὴν τραγικότητα διακονοῦν τὰ μέλη τοῦ ΠΣΕ καὶ σὲ αὐτὴν σπεύδουν νὰ εἰσέλθουν οἱ Οὐνιτίζοντες Αὐτοκέφαλοι Οὐκρανοί, κατόπιν προτάσεως τοῦ Οὐνίτου Προκαθημένου Σεβτσούκ, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν σὺν τοῖς ἄλλοις καλύτερα τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα. Αὐτὸς εἶναι ὁ κύριος καὶ διακαὴς πόθος τους…
Ἄν ὅλα ὅσα ἀποκαλυπτικὰ ἀναφέρθηκαν ἀνωτέρω μετὰ πάσης συντομίας συνιστοῦν «Μαρτυρία Ὀρθοδοξίας» στὸν σύγχρονο κόσμο, ὅπως διατείνονται εὐκαίρως ἀκαίρως οἱ ἐξαπατητὲς Οἰκουμενιστές, τότε πράγματι οἱ λέξεις καὶ οἱ ὅροι ἔχουν χάσει τὸ νόημά τους. Εἶναι σαφὲς ὅτι οἱ Καινοτόμοι καὶ Οἰκουμενιστὲς δὲν ὑπηρετοῦν τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ παραμένουν ἐπίμονα στὴν πτώση τους ὡς «ἀλλότριοι Θεοῦ» (Ἅγ. Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολὴ ΛΣΤ΄, PG 99, 1033), κείμενοι εἰς «χώραν μακράν».
Στὸ τέλος τοῦ Βιβλίου τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως, μεταξὺ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἀξιωθοῦν νὰ εἰσέλθουν στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, στὰ ἀνέκφραστα κάλλη τοῦ θείου Παραδείσου, θὰ εἶναι «καὶ πᾶς ὁ φιλῶν καὶ ποιῶν ψεῦδος» (22, 15)! Σὲ αὐτὴ τὴν κατηγορία ὑπάγεται ὄχι μόνον ὅποιος λέγει ψέματα, ἀλλὰ ὅποιος ζεῖ καὶ κινεῖται μέσα στὸ ψεῦδος. «Ποιοῦν ψεῦδος» οἱ πάσης φύσεως αἱρετικοί, ὡς θύματα τοῦ πατρὸς τοῦ ψεύδους διαβόλου (Ἰω. 8, 44). Ὅπως καὶ ὅσοι δὲν τοὺς βοηθοῦν νὰ ἐπανέλθουν στὴν Ἀλήθεια, ἀλλὰ τοὺς ἐπαναπαύουν στὸ ψεῦδος τῆς ἀπάτης τους. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπιτελοῦν δυστυχῶς τὸ ἔργο τοῦ πονηροῦ στὴν ὑπηρεσία τοῦ ψεύδους τῆς ἀπωλείας!…
δ. Ὑπάρχει στὴν Οὐκρανία θρησκευτικὴ ἐλευθερία;
Ὅμως, ἔχουμε καὶ ἄλλο μεγάλο καὶ σοβαρὸ ζήτημα στὸ ὁποῖο εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναφερθοῦμε.
Ἡ Οἰκουμενικὴ ἀποστολὴ τοῦ ΠΣΕ στὸ Κίεβο συναντήθηκε μὲ τὸν ἐπικεφαλὴς τῆς Κρατικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Οὐκρανίας «γιὰ τὴν Ἐθνοπολιτικὴ καὶ τὴν Ἐλευθερία τῆς Συνειδήσεως (DESS)» κ. Βίκτωρα Γελένσκι καὶ τὴν Ἀναπληρώτρια Ἐπικεφαλὴς τοῦ Γραφείου τοῦ Προέδρου τῆς Οὐκρανίας Βλαδ. Ζελένσκι κα Ὁλένα Κοβάλσκα, ὅπου καὶ ἔλαβε τὴν διαβεβαίωση «γιὰ προστασία τῆς συνταγματικῆς τάξεως καὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας» στὴν Οὐκρανία! (βλ. Parapolitika.gr, 20-07-2026).
Εἶναι ὄντως ἔτσι; Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἔχει πληροφορηθεῖ γιὰ τὴν εὐρέως γνωστὴ καὶ ἀποδεικνυόμενη ἀπὸ ἀδιάψευστες μαρτυρίες διωκτικὴ μανία τῆς κυβερνήσεως τῆς Οὐκρανίας ἐναντίον τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπὸ τὸν Μητρ. Κιέβου Ὀνούφριο, ἡ ὁποία ἐδῶ καὶ ἔτη ἀσκεῖται συστηματικά;
Ἡ Οἰκουμενικὴ ἀντιπροσωπία θέλησε νὰ φανεῖ ὅτι ἄκουσε καὶ αὐτὴ τὴν πλευρά, γι’ αὐτὸ καὶ εἶχε συνάντηση καὶ μὲ ἐκπροσώπους της γιὰ ἐνημέρωση περὶ τῶν ἐπιπτώσεων τοῦ πολέμου, καὶ -ὅπως γράφεται «ἀριστοτεχνικά» ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Νέας Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας: «καθὼς καὶ γιὰ τὶς δυσκολίες καὶ πιέσεις ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Ἐκκλησία στὸ σημερινὸ ἰδιαίτερα σύνθετο περιβάλλον. Παράλληλα, παρουσιάσθηκαν οἱ θέσεις τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὴν πλήρη ἀποκοπὴ κάθε διοικητικῆς ἐξάρτησης ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, καθὼς καὶ ἡ ἀπόφαση τοῦ Μητροπολίτου κ. Ὀνουφρίου νὰ ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ συναντήσεις τῆς [Οἰκουμενικῆς] ἀντιπροσωπίας καὶ μὲ τὶς δύο μεγάλες ὀρθόδοξες ἐκκλησιαστικὲς κοινότητες τῆς Οὐκρανίας, καταδεικνύει τὸν σταθερὸ προσανατολισμὸ τοῦ ΠΣΕ νὰ διατηρεῖ ἀνοικτοὺς διαύλους ἐπικοινωνίας μὲ ὅλες τὶς πλευρές, ὑπηρετῶντας τὸν διάλογο, τὴν καταλλαγὴ καὶ τὴν εἰρήνη…» (βλ. Parapolitika.gr, 20-07-2026).
Πραγματικά, μὲ αὐτὰ τὰ γενικόλογα ποὺ δὲν ὑπεισέρχονται οὔτε κἄν σὲ ἁπλῆ -ἔστω καὶ ἔμμεση- ἀναφορὰ στὸν διωγμὸ ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Οὐκρανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ καθεστὼς Ζελένσκι γιὰ τὴν ἀνυποχώρητη στάση της ἔναντι τῆς Φαναριωτικῆς Αὐτοκεφάλου ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, πιστεύει τὸ ΠΣΕ καὶ ὁ κ. Γαβριὴλ ὅτι παρουσιάζουν καὶ ὑπηρετοῦν τὴν ἀλήθεια; Κάθε ἄλλο!
Γι’ αὐτὸ καὶ πολὺ ὀρθὰ ἐγράφησαν τὰ ἑξῆς ἀπὸ προσεκτικὸ καὶ δίκαιο ἀναλυτή: Τὸ ΠΣΕ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ἄκουσε καὶ τὶς δύο πλευρές, «λειτούργησε ὡς πραγματικὸς μεσολαβητὴς ἤ ὡς θεσμικὸς ἐπικυρωτὴς τῆς κυρίαρχης πλευρᾶς;». Φυσικά, τὸ δεύτερο!
«Δὲν ἀρκεῖ νὰ ἀκούσεις τὸν διωκόμενο. Ὀφείλεις νὰ ἐρευνήσεις ὅσα καταγγέλλει καὶ νὰ ὑπερασπιστεῖς δημόσια τὰ δικαιώματά του. Διαφορετικά, ἡ “ἰσόρροπη ἀκρόαση” γίνεται διαδικαστικὸ ἄλλοθι γιὰ ἕνα ἤδη προειλημμένο πολιτικὸ συμπέρασμα… [Τὸ ΠΣΕ] μπορεῖ νὰ μιλᾶ γιὰ συμφιλίωση χωρὶς νὰ δημοσιοποιεῖ οὔτε μία καταγγελία τῆς διωκόμενης κοινότητας; Νὰ ὑπερασπίζεται τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία, ἀρκούμενο στὴ διαβεβαίωση ἐκείνων ποὺ κατηγοροῦνται ὅτι τὴν περιορίζουν; Νὰ καταδικάζει -ὀρθῶς- τὴν ἐργαλειοποίηση τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴ Μόσχα, ἀλλὰ νὰ παραβλέπει τὴν ἐργαλειοποίηση τῆς θρησκείας ἀπὸ τὸ Κίεβο; Ἡ χριστιανικὴ ἀλήθεια δὲν μεταβάλλεται ἀνάλογα μὲ τὴ γεωπολιτικὴ πλευρὰ ποὺ παραβιάζει τὰ δικαιώματα τῶν πιστῶν» (βλ. Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ὅταν ἡ «οἰκουμενικὴ» ἀποστολὴ γίνεται γεωπολιτικὴ ἀντιπροσωπεία, «Ἡ Ἑπόμενη Μέρα», 18-07-2026).
Ὅσο δὲ γιὰ τὴν στάση τοῦ Ν. Ἰωνίας κ. Γαβριήλ, περὶ τῆς ὁποίας ἀναρωτιέται ὁ ἀναλυτής, τὴν ἀπάντηση δίνει ὁ ἴδιος μὲ τὴν φράση «ἀποδέχθηκε χωρὶς δημόσια διαφοροποίηση τὸ τελικὸ συμπέρασμα», ὅτι δηλαδὴ ὑπάρχει δῆθεν στὴν Οὐκρανία μὲ τὴ νέα νομοθεσία της «σεβασμὸς στὴν θρησκευτικὴ ἐλευθερία καὶ συνείδηση» σύμφωνα μὲ τὴν διαβεβαίωση τῶν κρατούντων, κάτι τὸ ὁποῖο προφανῶς ἀποδέχεται ἡ Καινοτόμος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐφ’ ὅσον στὸ θέμα αὐτὸ ταυτίζεται μὲ τὴν γραμμὴ τοῦ Φαναρίου, ἀσχέτως κάποιων μεμονωμένων προσωπικῶν διαφοροποιήσεων.
Τὸ τελικὸ συμπέρασμα τοῦ ἐν λόγῳ ἀναλυτοῦ εἶναι σαφές: «Τὸ ΠΣΕ πρόβαλε ἀναλυτικὰ τὶς κρατικὲς [οὐκρανικὲς] θέσεις καὶ τὴ συνάντηση μὲ τὸν Ἐπιφάνιο, ἀλλὰ ἄφησε σχεδὸν ἀόρατη τὴ μαρτυρία τῆς ἄλλης πλευρᾶς. Καταδίκασε τὸν ρωσικὸ πόλεμο, ὄχι ὅμως μὲ ἀνάλογη σαφήνεια τὸν ἐσωτερικὸ ἐκκλησιαστικὸ καταναγκασμό. Αὐτὴ δὲν εἶναι ἰσότιμη μέριμνα· εἶναι ἐπιλεκτικὴ εὐαισθησία» (ὅ.π.).
Ὅμως πῶς ἀλλιῶς θὰ μποροῦσε νὰ γίνει; Ἀφοῦ τὸ ΠΣΕ ἐκφράζει τὶς κύριες τάσεις τοῦ συγχρόνου Δυτικοῦ ἀφηγήματος, τί ἄλλο ἀνεμένετο νὰ πράξει; Ὁ δὲ ρόλος τῆς Καινοτόμου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν καταφανῆ αὐτὴ συμπαιγνία εἶναι ἐπίσης νὰ ὑπηρετεῖ τὰ συμφέροντα δυνάμεων τοῦ κόσμου τούτου, καὶ ὄχι τὴν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας οὔτε τὸ δίκαιο τῶν ἀδικουμένων καὶ διωκομένων, μέσῳ μάλιστα τοῦ ΠΣΕ διὰ τοῦ Ν. Ἰωνίας Γαβριήλ, ὡσὰν νὰ μὴ δύναται νὰ δράσει εἰδικῶς ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ἀνεξάρτητα, ἀφ’ ἑαυτῆς, καὶ ὄχι σὲ σχέση καὶ ἐξάρτηση μὲ τὸ ΠΣΕ!
Τὸ ἀμέσως ἑπόμενο διάστημα ἀπὸ τὴν Οἰκουμενικὴ αὐτὴ ἐπίσκεψη στὸ Κίεβο ὑπῆρξε καταιγισμὸς γεγονότων, τὰ ὁποῖα διέψευσαν καὶ διαψεύδουν συνεχῶς τὰ περὶ «θρησκευτικῆς ἐλευθερίας» στὴν Οὐκρανία· καὶ ἐπιβεβαίωσαν περίτρανα ἐνώπιον ὅλου τοῦ κόσμου περὶ τῆς ὀδυνηρῆς ἀληθείας ὅτι ὁ διωγμὸς φθάνει μέχρι θανατώσεων καὶ τραυματισμῶν! Ἔχουμε προφανῶς Νέους Μάρτυρες, ἀλλὰ ἀλίμονο σὲ ὅσους συνεργοῦν καὶ καλύπτουν τοὺς δημίους!
● Παραθέτουμε ἀπόσμασμα συνεντεύξεως κατ’ αὐτὰς τοῦ Μητρ. Τσερκάσι Θεοδοσίου, ὁ ὁποῖος συγκαταλέγεται σὲ αὐτοὺς ποὺ ὑπέστησαν διωγμὸ καὶ κατατρεγμὸ μὲ κίνδυνο ἀπωλείας καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς τους, ὥστε νὰ κατανοήσουμε τὶ ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ πόση εὐθύνη ἔχουν ὅσοι εἴτε ἀποκρύπτουν τὴν πραγματικὴ ἀλήθεια, εἴτε σκοπίμως τὴν παραποιοῦν:
«Ἡ κατάσταση τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σήμερα εἶναι ἡ δυσκολότερη στὴ νεότερη ἱστορία της. Εἴμαστε μάρτυρες μιᾶς πρωτοφανοῦς συνδυαστικῆς ἄσκησης νομοθετικῆς, δικαστικῆς, διοικητικῆς, φυσικῆς καὶ ἠθικῆς πίεσης στὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς πιστούς της. Σήμερα στὴν Οὐκρανία ἔχουν σχηματισθεῖ ποινικὲς δικογραφίες ἐναντίον μιᾶς σειρᾶς ἀρχιερέων, ἱερέων καὶ λαϊκῶν τῆς Ἐκκλησίας μας… Ἐπίσης, γινόμαστε μάρτυρες προσπαθειῶν ἀφαίρεσης τῆς νομικῆς ὑπόστασης τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας… Σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο ἡ κατάσταση εἶναι ἐξίσου ἀνησυχητική. Σὲ ὅλη τὴ χώρα σημειώνονται καταλήψεις Καθεδρικῶν ναῶν, ἐνοριῶν καὶ μοναστηριῶν. Πιστοὶ τῆς Ἐκκλησίας μας ξυλοκοποῦνται καὶ ἐκφοβίζονται. Ἡλικιωμένοι, γυναῖκες καὶ ἱερεῖς ὑφίστανται σοβαροὺς τραυματισμούς… Οἱ πολιτικοὶ καὶ τὰ ΜΜΕ στὴν Οὐκρανία ἔχουν πυροδοτήσει σὲ τέτοιο βαθμὸ τὸ μῖσος στὴν κοινωνία τῶν πολιτῶν κατὰ τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὥστε τὸ νὰ εἶσαι ἁπλῶς μέλος της, καὶ πολὺ περισσότερο κληρικὸς ἤ μοναχὸς εἶναι πλέον ἐπικίνδυνο γιὰ τὴ ζωή σου. Πρόσφατο παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ ἄγρια δολοφονία τοῦ μοναχοῦ Βαρσανουφίου μέρα μεσημέρι, μέσα στὴν ἴδια τὴ Λαύρα τοῦ Σβιατογκόρσκ. Ὁμάδα ἀτόμων μὲ στρατιωτικὴ ἐξάρτηση παραμόρφωσαν τὸ πρόσωπο τοῦ μοναχοῦ μὲ μαχαίρι καὶ στὴ συνέχεια τὸν πυροβόλησαν στὸ κεφάλι. Ταυτόχρονα, τραυμάτισαν μὲ μαχαίρι δύο ἄλλους ἐγκαταβιώνοντες τῆς Λαύρας, τὸν μοναχὸ Γεώργιο καὶ τὸν δόκιμο Ἀνδρέα, καὶ τοὺς πέταξαν σὲ μιὰ χαράδρα, νομίζοντας ὅτι ἦταν νεκροί… Συνοψίζοντας τὰ παραπάνω, μπορεῖ κανεὶς χωρὶς ὑπερβολὴ νὰ πεῖ ὅτι εἰς βάρος τῆς μεγαλύτερης θρησκευτικῆς ὁμολογίας τῆς Οὐκρανίας συντελεῖται σήμερα μιὰ σχεδιασμένη καὶ σκληρὴ πράξη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ… Στὴν Οὐκρανία συντελεῖται αὐτὴ τὴ στιγμὴ μιὰ πραγματικὴ γενοκτονία ἑκατομμυρίων πιστῶν τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Βρισκόμενος κανεὶς στὴν Οὐκρανία, μόνο ἕνας τυφλὸς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ δεῖ αὐτὸ καὶ μόνο ἕνας ἀχρεῖος μπορεῖ νὰ τὸ ἀρνηθεῖ»! (βλ. «Ρομφαία», 07-09-2026).
Ὑποκλινόμεθα ἐνώπιον τῶν διωκομένων πιστῶν τῆς Οὐκρανίας, καὶ ἀποστρεφόμεθα τοὺς τυφλοὺς καὶ ἀχρείους τῆς Οἰκουμενιστικῆς ἀντιπροσωπίας τοῦ ΠΣΕ στὸ Κίεβο, οἱ ὁποῖοι προτίμησαν νὰ ἀντιπαρέλθουν τὸν αἱμόφυρτο μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν ἀλλότρια συμφέροντα γεωπολιτικῶν ὑπολογισμῶν. Ἡ οἰκτρὴ κατάπτωσή τους μόνον σχέση μὲ τὸν Χριστιανισμὸ δὲν ἔχει!…
ε. Ἐπιλογικὰ
Ὁ σύγχρονος ἀλλοτριωμένος τρόπος σκέψεως τοῦ κόσμου τούτου, τοῦ μακρὰν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ εὑρισκομένου, εἶναι συμφεροντολογικὸς καὶ καθαρὰ ἐγκοσμιοκρατικός.
Ὁ τρόπος σκέψεως τῶν διαφόρων θρησκειῶν μπορεῖ νὰ φαίνεται ὅτι χρωματίζεται ἀπὸ κάποια δόση «πνευματικότητος», ἀλλὰ στερημένος τῆς Ἐνυπόστατης Ἀλήθειας τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀνθρωποπαγὴς καὶ ἀλύτρωτος.
Ὁ τρόπος σκέψεως καὶ δράσεως τῶν ἑτεροδόξων χριστιανῶν, ποὺ κυριαρχεῖ στοὺς Οἰκουμενικοὺς Ὀργανισμοὺς ὅπως τὸ ΠΣΕ, φαίνεται νὰ ἐμπνέεται σὲ μικρὸ ἤ σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀπὸ τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ κινεῖται καὶ πάλι ἐντὸς ἀνθρωποκεντρικοῦ ἄξονα, διότι λείπει ἡ καθολικότητα τῆς Ἀληθείας, ὁ πλήρης Χριστός. Κυριαρχεῖ ὁ ἀλύτρωτος οὑμανισμὸς σὲ ὅλες τὶς ἐκφράσεις καὶ ἀπολήξεις του.
Ὅταν δὲ οἱ λεγόμενοι Ὀρθόδοξοι τῆς σήμερον ἀντὶ νὰ δράσουν ὡς «φῶς» καὶ «ἅλας» στὸν κόσμο τοῦτο τῆς ὀδύνης καὶ ἀδικίας, συντάσσονται γιὰ νὰ «δυναμώσει» δῆθεν ἡ φωνὴ καὶ ἡ μαρτυρία τους μὲ τὸν συνασπισμὸ τῶν ἑτεροδόξων/κακοδόξων, τότε μπορεῖ μὲν νὰ φαίνεται ὅτι προσπορίζονται κάποια κατὰ κόσμον ὀφέλη, ὅμως στὴν οὐσία ἔχουν ἀπωλέσει τὴν Προφητικὴ καὶ Ἀποκαλυπτικὴ δύναμη τῆς ἀποστολῆς τους ὑπὲρ τῆς Ἀληθείας καὶ τοῦ Δικαίου. Ὁ συσχηματισμὸς αὐτὸς δὲν εἶναι θεάρεστος καὶ δὲν ἐπιφέρει ἀγαθὰ ἀποτελέσματα στὴν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων οὔτε τῆς Οὐκρανίας οὔτε ἄλλης περιοχῆς τοῦ κόσμου τούτου.
Ἡ εὐαρέστηση τοῦ Κυρίου ἐν ἀληθείᾳ μὲ κάθε κόστος καὶ ἡ προφύλαξη ἀπὸ τὸν συνασπισμὸ τῶν παρανομούντων εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη στάση ποὺ σώζει καὶ ἐφελκύει τὸ θεῖον Ἔλεος προσωπικὰ καὶ συνολικά. Αὐτὸ εἶναι ποὺ διακηρύσσει ὁ θεῖος λόγος καὶ ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε πάντοτε ἐνώπιόν μας, ὥστε νὰ μὴ περιπίπτουμε σὲ ἀνεπίτρεπτα λάθη, ἀλλὰ νὰ ἐπιτελοῦμε τὴν ὅποια ταπεινὴ διακονία καὶ ἀποστολή μας θεάρεστα καὶ φιλάδελφα:
«Τὸ ἔλεός σου Κύριε κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μού ἐστι, καὶ εὐηρέστησα ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου. οὐκ ἐκάθισα μετὰ συνεδρίου ματαιότητος καὶ μετὰ παρανομούντων οὐ μὴ εἰσέλθω· ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καὶ μετὰ ἀσεβῶν οὐ μὴ καθίσω» (Ψαλμ. 25, 3-5).
«Κύριος κραταίωμα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν σωτηρίων τοῦ χριστοῦ αὐτοῦ ἐστι. σῶσον τὸν λαόν σου καὶ ποίμανον αὐτοὺς καὶ ἔπαρον αὐτοὺς ἕως τοῦ αἰῶνος» (Ψαλμ. 27, 8-9), Ἀμήν!
Λάρισα, 26-08/08-09-2026