Κάποιος χριστιανός πήγε να συμβουλευθεί τον Αββά Σιλουανό.
– Έχω ένα θανάσιμο εχθρό, Πάτερ, του εξομολογήθηκε. Τα κακά που μου έχει προξενήσει αυτός ο άνθρωπος είναι αναρίθμητα. Προ καιρού κέρδισε με απάτη ένα μεγάλο κομμάτι από το χωράφι μου. Με συκοφαντεί, όπου βρεθεί, κακολογεί κι’ εμένα και την οικογένεια μου. Μου έχει κάνει τον βίο αβίωτο. Τώρα τελευταία μάλιστα επιβουλεύεται και την ζωή μου. Πριν λίγες ημέρες έμαθα πως αποπειράθηκε να με δηλητηριάσει. Δεν παίρνει άλλο λοιπόν. Είμαι αποφασισμένος να τον παραδώσω στη δικαιοσύνη.
– Κάνε όπως θέλεις, του είπε με αδιαφορία ο Αββάς Σιλουανός.
– Δεν νομίζεις, Πάτερ, πως όταν τιμωρηθεί και μάλιστα αυστηρά, όπως του πρέπει, θα σωθεί η ψυχή του; ρώτησε ο άνθρωπος, που τώρα άρχισε να ενδιαφέρεται και για την ψυχική ωφέλεια του εχθρού του.
– Κάνε ό,τι σε αναπαύει, εξακολουθούσε να λέει με το ίδιο ύφος ο Όσιος.
– Πηγαίνω, λοιπόν, στον δικαστή κατ’ ευθείαν, είπε ο χριστιανός κι’ σηκώθηκε να φύγει.
– Μη βιάζεσαι τόσο, του είπε με ηρεμία ο Όσιος. Ας προσευχηθούμε πρώτα να κατευοδώσει ο Θεός την πράξη σου.
Άρχισε το «Πάτερ ημών».
– «Καί μή ἀφίῃς ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς οὐδέ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν», ακούστηκε να λέει μεγαλοφώνως ο Όσιος, σαν έφτασε σ’ αυτόν τον στίχο.
– Λάθος, Αββά, δε λέει έτσι η Κυριακή Προσευχή, έσπευσε να διορθώσει ο χριστιανός.
– Έτσι όμως είναι, αποκρίθηκε μ’ όλη του την απάθεια ο Γέροντας. Αφού αποφάσισες να παραδώσεις τον αδελφό σου στο δικαστή, ο Σιλουανός δεν κάνει άλλη προσευχή για σένα.
(Γεροντικόν-Σταλαγματιές από την Πατερική σοφία, Α΄ 3,
Ιστολόγιο: Ελληνική Πατρολογία, 08-09-2025)