…Φοβερὸ δαιμόνιο εἶναι τὸ σαρκικὸ δαιμόνιο, τὸ ὁποῖο ἡμέρα καὶ νύχτα πολεμᾶ τὸν χριστιανό. Μὲ μυρίους τρόπους. Μὲ τὴν ὅρασι -πρόσεχε πολὺ τὰ μάτια σου, εἶναι ἡ θυρίδα ἀπὸ τὴν ὁποία εἰσέρχεται ὁ θάνατος εἰς τὴν ζωή σου, τὴν ἀκοή, τὴν φαντασία, τὴν μνήμη, τὸν λόγο, τὴν επιθυμία, τὸ φαγητό, τὸ ποτό, τὸν ὕπνο, τὴν ἀνάπαυσι, καὶ μὲ ἄλλους μυρίους τρόπους ποὺ ἐφευρίσκει ἡ πονηρία καὶ ἡ μισανθρωπία τοῦ διαβόλου.
Σὲ κάθε ἐπίθεσι ἀντέταξε ἄμυνα σθεναρὰ λέγοντας ἕνα πεισμῶδες ὄχι, καὶ ἀπωθῶντας μὲ ὅλες σου τὶς δυνάμεις τὸν ἐχθρό. Ἡ μία ὑποχώρηση προετοιμάζει τὴν ἄλλη, καὶ ἡ μία ἀπώθησις ὑποβοηθεῖ τὴν ἄλλη. Πολλὲς ὑποχωρήσεις καὶ διαπραγματεύσεις φέρνουν τὴν ἧττα, καὶ πολλὲς ἀπωθήσεις φέρνουν τὴν νίκη καὶ τὴν ὁριστικὴ κατατρόπωσι τῶν δαιμόνων.
Φεῦγε τὶς ἀφορμές. Τηλεόρασι [σήμερα θὰ λέγαμε: διαδίκτυο], ἔντυπα, εἰκόνες, περιηγήσεις, ταξείδια, ἐκδρομές, ποτά, συνομιλίες μὲ πρόσωπα ποὺ βλάπτουν, καὶ ὅ,τι ἡ λογικὴ σοῦ ὑποδεικνύει ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνο.
Πρόσεχε τὸ δαιμόνιο τῆς [σαρκικῆς] ἀκαθαρσίας. Εἶναι δύσμορφο, δυσῶδες, ἀπεχθές, κυνικό, αὐθάδες, βρωμάει μὲ τὴν πιὸ ἀηδιαστικὴ βρῶμα καὶ δυσωδία.
Δαιμόνιο φοβερὸ εἶναι καὶ τῆς κοιλιοδουλείας. Νὰ θέλης νὰ τρώγης πολλά, εὔγευστα, νόστιμα, καὶ ἐπιτηδευμένα φαγητά. Φοβερὸ δαιμόνιο. Ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ ἄλλα δαιμόνια. Νικῶντας τὸν δαίμονα τῆς κοιλιοδουλείας, νικᾶς πολλὰ πάθη καὶ γίνεσαι ἐλεύθερος ἄνθρωπος. Ὁ κοιλιόδουλος εἶναι φιλάργυρος, κατηφής, μεμψίμοιρος, ἐριστικός.
Ἕνα δαιμόνιο ποὺ βασανίζει τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο εἶναι τὸ δαιμόνιο τῆς λύπης. Ἀλλοίμονον εἰς ἐκεῖνον ποὺ πέφτει εἰς τὰ μαῦρα, τριχωτά του χέρια. Δύσκολα ἀπελευθερώνεται ἀπ’ αὐτό. Χρειάζεται πολὺς κόπος, μεγάλος ἀγώνας. Αὐτὸ τὸ δαιμόνιο δὲν ἀφίνει τὸ θῦμα του ἐὰν δὲν τὸ ἀχρηστεύσει. Εἴτε μὲ κάποια σωματικὴ ἀρρώστια, εἴτε μὲ κάποια διανοητικὴ πάθησι, εἴτε μὲ τὴν ἐν χρόνῳ φθορά. Πρόσεξε πολὺ αὐτὸ τὸ δαιμόνιο. Στὴ στροφὴ τοῦ δρόμου τῆς ζωῆς κάθε ἀνθρώπου, ὑπομονητικὰ περιμένει αὐτὸ τὸ δαιμόνιο νὰ κάμη ἕνα πήδημα καὶ νὰ γαντζωθῆ ἐπάνω σου, καὶ δὲν σὲ ἐγκαταλείπει ἐὰν δὲν σὲ θανατώσει. Τὸ θῦμα αὐτοῦ τοῦ δαιμονίου παραιτεῖται ἀπὸ τὴν ζωή. Εἶναι ἀκατάλληλο διὰ οἷον δήποτε πνευματικὸν ἀγῶνα. Οὔτε προσευχή, οὔτε νηστεία, οὔτε περισυλλογή, οὔτε ψαλμωδία, οὔτε γέλοιο, οὔτε ἐργασία ἤ περισυλλογὴ καὶ μελέτη τοῦ Θεοῦ. Ἡ λύπη καὶ ἡ κατήφεια εἶναι τὸ ὀδυνηρὸ τέλος μιᾶς ἁμαρτωλῆς ζωῆς. Ἡ τελεία καταστροφή.
Πρόσεξε αὐτὸ τὸ δαιμόνιο. Διὰ νὰ τὸ νικήσης δυνάμωσε τὴν πίστι σου εἰς τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ πρόσελθε συχνὰ εἰς τὴν ἁγία Κοινωνία, ἡ ὁποία εἶναι τὸ φάρμακο κάθε ψυχικῆς καὶ σωματικῆς ἀρρώστιας.
Διὰ ὅλα ὅμως τὰ πάθη, πίσω ἀπὸ τὰ ὁποῖα κρύβεται ἕνα δαιμόνιο, ἰατρὸς καὶ σύμβουλος εἶναι ἕνας καλὸς Πνευματικός. Ἕνας Πνευματικὸς ποὺ νὰ ἔχη χάρι καὶ πείρα διὰ νὰ εἶναι ἱκανὸς νὰ γίνη ὁ καλὸς ἰατρὸς τῆς ψυχῆς σου. Φρόντισε λοιπὸν ἐπιμελῶς νὰ εὕρης ἕνα τέτοιον ἰατρό, κάμε του ὑπακοή, ἔχε του ἐμπιστοσύνη διὰ νὰ προοδεύσης πνευματικὰ καὶ νὰ τύχης τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.
(Ἀρχιμ. Σεραφεὶμ Δημόπουλος, Διὰ τοὺς Μοναχούς, Λάρισα 2001, σελ. 36-38)