+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος
Εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ σοβαρὴ ἐκτροπὴ ὄχι μόνον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀλλὰ καὶ τοῦ Ὀρθοδόξου Ἤθους. Εἶναι παρατηρημένο καὶ διαπιστωμένο ἀνέκαθεν ὅτι ἡ διολίσθηση στὴν αἵρεση ἔχει βάση πνευματική: τὴν ἐγωϊστικὴ αὐτονόμηση ἀπὸ τὸν Καθολικὸ Νοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα σὲ πρόκληση διαστάσεως στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο ὁδηγεῖ σὲ πνευματικὴ ἐγκατάλειψη καὶ ἐρήμωση αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπαίρεται καὶ μὲ δαιμονικὴ ἔμπνευση καὶ ἐπιμονὴ ἀγωνίζεται ἀνυποχώρητα νὰ πείσει καὶ τοὺς ἄλλους ὅτι ἡ καταστροφικὴ ἐπιλογή του εἶναι ἀναγκαία καὶ ἀποτελεῖ ὀρθὴ καὶ ἐπιβεβλημένη διδασκαλία καὶ πορεία θεωρητικῶς καὶ πρακτικῶς, γιὰ τὸ δῆθεν καλὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀνθρώπων.
Ὅμως, ἡ θεία ἐγκατάλειψη δὲν ἔχει καθόλου καλὰ ἀποτελέσματα γιὰ τὸν ἐκτρεπόμενο καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ. Τὸ πιὸ συνηθισμένο εἶναι νὰ ὑπάρχουν εἴτε κρυφὲς εἴτε ἀκόμη καὶ φανερὲς ἐκτροπὲς ἀπὸ τὸν ἠθικὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἀναμένεται κανονικὰ νὰ διέπει κάθε ἐχέφρονα καὶ θεοφοβούμενο ἄνθρωπο. Ἡ δημόσια διασάλπιση ἠθικῆς διαστροφῆς, στὴν ὁποία περιπίπτουν αἱρετικοί, καὶ ἡ δημόσια ἀνοχὴ καὶ κάλυψη αὐτῆς ἀπὸ ὅσους συναγελάζονται μαζί τους, στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν προσεγγίσεως, ἀγάπης καὶ ἑνότητος, καταντᾶ κάτι τὸ τελείως ἀπωθητικὸ καὶ ψυχοβλαβές.
Ἄν γίνει ἀνεκτὴ ἡ ὅποια διαστροφή, μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι ἀντιμετωπίζουμε νέα δεδομένα στὸν κόσμο, τὴν κοινωνία καὶ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὅτι στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν ὀρθόδοξης μαρτυρίας καὶ συγκαταβάσεως εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνουν ἀποδεκτὲς οἰκονομίες, ποὺ συνιστοῦν καθαρὲς παρανομίες, τότε ἡ ἐκτροπὴ καθίσταται δυσθεράπευτη ἄν ὄχι ἀθεράπευτη.
Ἐκεῖ βρίσκονται, δυστυχῶς, οἱ πεπτωκότες Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι προβαίνουν ἀνοικτὰ καὶ δημόσια σὲ πράξεις τόσο κραυγαλέα ἀνορθόδοξες, ὥστε νὰ ἐξεγείρεται ἡ συνείδηση κάθε ἑνὸς ποὺ ἔμεινε ἀδιάφθορος σὲ ἡμέρες τόσο μεγάλης καὶ προφανοῦς ἀποστασίας, ὅπως οἱ δικές μας.
Γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ σαφεῖς, ἀναφέρουμε τὴν περίπτωση τοῦ Νεοημερολογίτου καὶ Οἰκουμενιστοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρου, ὁ ὁποῖος ὡς γνωστὸν τέλεσε στὴν Γλυφάδα τῆς Ἀττικῆς τὸ 2022 τὴν βάπτιση παιδιῶν ὁμοφυλόφιλου ζευγαριοῦ τῆς ὁμογένειας τῆς Ἀμερικῆς, γεγονὸς τὸ ὁποῖο προξένησε σχετικὸ θόρυβο. Ὅταν μάλιστα τὸ ἔτος 2024 ὁ Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος θέλησε νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ Ἅγιον Ὄρος μὲ ὁμάδα προσκυνητῶν ἀπὸ τὴν ὁμογένεια, δὲν ἔγινε δεκτὸς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἐπιστασία καὶ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ὡς ἄνω πράξεώς του. Στὶς Καρυὲς ὅλα ἦταν κλειστὰ γι’ αὐτὸν καὶ τὴν συνοδία του.
Ἐν τούτοις, κάποιες φιλοπατριαρχικὲς Μονὲς ἔσπευσαν τότε νὰ δεχθοῦν τὸν κ. Ἐλπιδοφόρο πρὸς παροχὴν καλῶν ὑπηρεσιῶν. Ὅπως καὶ οἱ Μονὲς Φιλοθέου καὶ Καρακάλλου, ποὺ δὲν φημίζονται ὡς ἰδιαίτερα φιλοπατριαρχικές, οἱ ὁποῖες ὅμως δείχνουν ὑποταγὴ στοὺς ἀήθεις τοῦ Φαναρίου διότι προέχει γι’ αὐτοὺς πάνω καὶ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Παράδοση καὶ πάνω καὶ ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Ἦθος, ἡ πατριαρχικὴ εὔνοια! Γιατί; Διότι διατηροῦν καλὲς σχέσεις τῶν Μονῶν τους στὴν Ἀμερικὴ μὲ τὴν ἐκκλησιαστική τους διοίκηση καὶ ἐπίσης προσμένουν οἱ ταλαίπωροι τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ θανόντος Γέροντός τους Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας! Ἀρκεῖ ὁ Γέροντάς τους νὰ δοξασθεῖ καὶ ἄς εἶναι καὶ ἀπὸ τοὺς παραβάτες τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Ἤθους τῆς Ἐκκλησίας! Προέχει καὶ ὑπερέχει ὅλων ἡ τιμὴ τοῦ Γέροντος! Ὁ Κύριος νὰ μᾶς φυλάξει ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἐκτροπή!…
Ὅμως, γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὴν συνέχεια μας, πρὶν ἀπὸ λίγες μόλις ἑβδομάδες, τέλη Μαΐου τοῦ 2026, ὁ Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος ἐμφανίσθηκε καὶ πάλι μὲ συνοδία, αὐτὴ τὴν φορὰ μὲ ἀποφοίτους τῆς Σχολῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Βοστώνης, καὶ ἐπισκέφθηκε τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου στὶς Καρυὲς ἔγινε δεκτὸς ἀπὸ τὸν Πολιτικὸ Διοικητή. Ἐπισκέφθηκε καὶ πάλι τὶς φιλοπατριαχικὲς Μονὲς γιὰ νὰ λάβει ἐπίχρισμα δῆθεν παραδοσιακότητος, ἀφοῦ μὲ Οἰκουμενιστικὲς πράξεις του στὴν Ἀμερικὴ καταπατεῖ ἀσύστολα κάθε ἔννοια Κανονικῆς καὶ Δογματικῆς τάξεως. Ἐπίσης, ἔγινε δεκτὸς στὴν Μητρόπολη Θεσσαλονίκης τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καὶ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς προέστη τῆς Λειτουργίας στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀρετσοῦς τῆς Μητροπόλεως Καλαμαριᾶς. Τὰ μέσα ἐνημερώσεως ἔγραψαν ὅμως γιὰ ἀδιαθεσία ποὺ αἰσθάνθηκε, ὥστε νὰ φθάσει σὲ κατάρρευση καὶ λιποθυμία…
Δὲν εἶναι σαφὲς ἄν οἱ Ἁγιορεῖτες, ἔστω οἱ Μνημονευτές, ἤ οἱ Νεοημερολογῖτες οἱ ὁποῖοι σχετίσθηκαν μαζί του τιμητικὰ καὶ λειτουργικά, γνωρίζουν νέες ἀήθεις πράξεις του, οἱ ὁποῖες ὅμως προβλήθηκαν μετὰ πάσης παρρησίας καὶ ἐπισημότητος. Στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Καινοτόμους λέγουν ὅτι δὲν τοὺς ἀφορᾶ τὸ τί κάνουν στὸν χῶρο τους οἱ διάφοροι μεγαλοσχήμονες Οἰκουμενιστές. Ἐν τούτοις ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τοῦ διαδικτύου καὶ ὅλα γνωστοποιοῦνται μὲ καταπληκτικὴ ἀμεσότητα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουμε θέματα τῆς ποικίλης ἐπικαιρότητος καὶ νὰ ἀγνοοῦμε ἤ νὰ μὴν ἐπιθυμοῦμε νὰ πληροφορηθοῦμε ἀλήθειες ἄβολες, οἱ ὁποῖες δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καλύπτονται καὶ ἔτσι νὰ καθιστοῦν συνενόχους ὅσους προσποιοῦνται ἄγνοια.
Θυμίζουμε λοιπὸν ὅτι μόλις στὶς 29-1-2026, πραγματοποιήθηκε Οἰκουμενιστικὴ Ἀκολουθία Προσευχῆς στὰ πλαίσια τῆς «Ἑβδομάδος γιὰ τὴν Χριστιανικὴ Ἑνότητα», ποὺ καθιερώθηκε ἀπὸ τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν Νέα Ὑόρκη τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς ὑπὸ τὸν κ. Ἐλπιδοφόρο (Ἡ πλήρης τελετὴ σὲ βίντεο, ἐδῶ: https://www.youtube.com/watch?v=FGjN7nQNT4I&t=210s). Τὸ γενικὸ θέμα τῆς φετινῆς ἑβδομάδος ἦταν ὁ στίχος ἀπὸ τὴν πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «ἕν σῶμα καὶ ἕν πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν» (4, 4), ἕνα ἐκπληκτικὸ χωρίο ἰδιαίτερης ἐκκλησιολογικῆς σημασίας καὶ βαρύτητος, τὸ ὁποῖο βέβαια κακοποιεῖται βάναυσα ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς ποὺ τὸ χρησιμοποιοῦν μὲ τὴν μεγαλύτερη εὐκολία γιὰ προώθηση τῶν ἀπαραδέκτων ἰδεῶν τους.
Στὸ ἡμικύκλιο τῶν ἐπισήμων συμμετόχων τῆς ἐν λόγῳ συμπροσευχῆς πρὸ τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸ κέντρο κατελάμβανε ὁ ἐπίσημος οἰκοδεσπότης κ. Ἐλπιδοφόρος καὶ δεξιὰ καὶ ἀριστερά του ἁπλώνονταν οἱ «Οἰκουμενικοὶ Ἑταῖροι» του, Παπικοί, Ἀντιχαλκηδόνιοι, Λουθηρανοί, Ἀγγλικανοὶ καὶ λοιποὶ Προτεστάντες, οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζονται μὲ τὴν καθιερωθεῖσα Οἰκουμενιστικὴ ὁρολογία ὡς «Οἰκουμενικοὶ ἡγέτες καὶ πιστοὶ διαφόρων Χριστιανικῶν παραδόσεων» (Orthodox Observer, 30-01-2026). Τὸ ἐκκλησίασμα ἦταν διομολογιακό. Προσευχὲς καὶ ὁμιλίες Οἰκουμενιστικῆς φύσεως ἀπηύθυνε ὅλη ἡ ὁμάδα τῶν συμμετόχων καὶ στὸ τέλος ἀντηλλάγη ὁ «ἀσπασμὸς τῆς εἰρήνης». Οἱ προσευχὲς ἦταν κυρίως ἀπὸ τὴν «Ἀρμενικὴ Ἀποστολικὴ Παράδοση», ποὺ ἀπέδωσαν ἡ Χορωδία τοῦ Ναοῦ καὶ ἐπίσης ἡ Χορωδία τοῦ Ἀρμενικοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ. Τὴν ὁμιλία τοῦ Παπικοῦ Καρδιναλίου τῆς Νέας Ὑόρκης Τ. Ντίλαν ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος χαρακτήρισε «ἐμπλουτιστική» καὶ τοῦ προσέφερε ἀσημένιο ἐπιστήθιο σταυρό.
Ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος στὴν Οἰκουμενιστικὴ ὁμιλία του προέτρεψε «νὰ προχωρήσουμε πέραν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας ἀπομόνωση [μὲ τὴν ἔννοια τῆς συντηρητικότητος]» καὶ «νὰ ἐναγκαλισθοῦμε σκόπιμα τὴν ποικιλομορφία ποὺ ὑφίσταται ἤδη στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ» (https://orthodoxobserver.org/diversity-exists-in-the-body-of-christ-archbishop-elpidophoros-says-at-ecumenical-prayer-service/). Πρόκειται γιὰ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» διακήρυξη τῆς οὐσίας τῆς Οἰκουμενιστικῆς αἱρέσεως κατὰ τοῦ δόγματος τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ἕνα καὶ μοναδικὸ Σῶμα της, τὸ ὁποῖο ἐμψυχώνεται ἀπὸ τὸ ἕνα Ἅγιο Πνεῦμα, περιλαμβάνει δῆθεν, μὲ διευρυμένη ἔννοια, ὅλους τοὺς ἀποκομμένους ἑτεροδόξους. Ἄν καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, ὅτι δηλαδὴ ἡ φιλία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς διασπᾶ ἀκριβῶς τὴν ἑνότητα τοῦ ἑνὸς Σώματος καὶ καθιστᾶ τοὺς ἑκτρεπομένους ἀλλοτρίου πνεύματος (Λόγος ΙΑ΄, 1, Εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους).
Ἡ συνέχεια ἦταν ἀκόμη πιὸ πικρὴ καὶ θλιβερή: ἔλαβαν μέρος καὶ δύο «γυναῖκες κληρικοί» στὴν Οἰκουμενιστικὴ ὁμάδα προσευχῆς. Ἡ Κατρίνα Φόστερ, προεδρεύουσα «ἐπισκοπίνα» τῆς «μητροπολιτικῆς συνόδου τῆς Εὐαγγελικῆς Λουθηρανικῆς ἐκκλησίας Ἀμερικῆς», μία δημοσίως δεδηλωμένη ὁμοφυλόφιλη, δηλαδὴ λεσβία (βλ. https://www.youtube.com/watch?v=YFPLf4LbKfc) καὶ ἡ «παστόρισσα» Κίρστεν Γκουϊντέρο τῶν «Ἐπισκοπελιανῶν»!
Θυμίζουμε στὴν συνάφεια αὐτὴ καὶ πρόσφατο κείμενό μας, γιὰ τὴν παρουσία τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν στὴν «ἐνθρόνιση» τῆς πρώτης «γυναίκας ἀρχιεπισκόπου» τῶν Ἀγγλικανῶν Σάρας Μάλαλι, γεγονὸς τὸ ὁποῖο ὅμως ἐπιμελῶς ἀποσιώπησαν λόγῳ προφανῶς τῆς προκλητικότητός του (βλ. https://imlp.gr/2026/04/03/ἐνθρόνιση-γυναίκας-ἀρχιεπισκόπου/).
Ἄν οἱ διατρεβλωτὲς τῶν θείων Οἰκουμενιστὲς ἐπιμείνουν ὅτι οἱ τέτοιου εἴδους Οἰκουμενιστικὲς τελετὲς συνιστοῦν «Ὀρθόδοξη Μαρτυρία», ὅπως διαλαλοῦν εὐκαίρως ἀκαίρως γιὰ νὰ ἐξαπατήσουν τὸν ἑαυτό τους καὶ ὅσους τοὺς δίνουν σημασία, τότε νομίζουμε ὅτι οἱ λέξεις ἔχασαν πραγματικὰ τὴν ἀληθινὴ ἔννοιά τους. Τέτοιου εἴδους πράξεις, οἱ ὁποῖες βέβαια εἶναι συνηθισμένες ἐντὸς τῆς Οἰκουμενιστικῆς τακτικῆς καὶ πρακτικῆς, συνιστοῦν καταφανῆ Προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας! Ἀποτελοῦν προφανέστατη ἔνδειξη τῆς πλάνης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς διολισθήσεώς του σὲ στρεβλώσεις οἱ ὁποῖες ὄχι μόνο προξενοῦν ἀηδία γιὰ τὴν ἐκτροπή τους ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Παράδοση, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἀποτελοῦν καθιέρωση μιᾶς καταφανοῦς διαστροφῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Ἤθους! Ἡ ἀσχήμια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο!
Ὁ δὲ μαέστρος αὐτῆς τῆς τελείως κακόγουστης καὶ ἐξαμβλωματικῆς παραστάσεως στὴν Νέα Ὑόρκη Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος κατέφθασε κατόπιν τούτου καὶ πάλι στὰ «πάτρια ἐδάφη», σὲ Ἅγιον Ὄρος, Θεσσαλονίκη καὶ Καλαμαριά -ἀφοῦ βέβαια πρῶτα προσκύνησε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸν «μέγα αὐθέντη καὶ δεσπότη» τῆς Παναιρέσεως κ. Βαρθολομαῖο, ὄχι γιὰ νὰ λάβει ἐξαγνισμὸ καὶ ἄφεση, ἀλλὰ γιὰ νὰ μεταδώσει μολυσμὸ καὶ δυσωδία.
Καὶ οἱ μὲν μεγαλόσχημοι Οἰκουμενιστὲς προβαίνουν πράγματι στὶς ἀπίστευτα διαστρεβλωτικὲς ἐνέργειές τους. Οἱ φιλο-οικουμενιστὲς ποὺ σιωποῦν μπροστὰ σὲ ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ καταπίνουν ἀμάσητα, πῶς μποροῦν νὰ καθησυχάζουν τὸ συνήθως ἀκατήχητο καὶ ἀποπροσανατολισμένο ποίμνιό τους ὅτι ὅλα βαίνουν καλῶς καὶ ὀρθοδόξως;! Μᾶλλον μὲ τὴν ἐπιμελῆ ἐπίδοσή τους σὲ μουσικὲς δραστηριότητες, τὶς ὁποῖες μάλιστα ἐντὸς ἤ καὶ ἐκτὸς Ναῶν ἔχουν πλέον καθιερώσει ὡς «νέα ποιμαντική» πράξη: Μουσικοχορευτικὰ σύνολα, τραγούδια καὶ βιολιά, ἔγχορδα καὶ κρουστά, ἔντεχνα, κλασσικά, δημοτικά, παραδοσιακὰ καὶ ἐλαφρο-λαϊκά, ἑρμηνευτὲς καὶ συνθέτες γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι, δρώμενα κλπ., ὅλα αὐτὰ ἔχουν ἐπιστρατευθεῖ στὶς ἡμέρες μας στὴν ἀγωνιώδη προσπάθεια τῶν «μοντέρνων ποιμένων» νὰ τραβήξουν κόσμο, προσφέροντας ἄρτον καὶ θέαμα. Ἐφ’ ὅσον βρισκόμαστε σὲ τραγικὴ ἐποχὴ πνευματικῆς δυσανεξίας καὶ πνευματικῆς δυσπεψίας, εἶναι ἀνάγκη νὰ καλυφθεῖ τὸ κενὸ μὲ πράγματα πιὸ ἐξανθρωπιστικά, ἀποδεκτά, εὐχάριστα καί… ψυχαγωγικά!…
Ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει βέβαια νὰ πλησιάσει τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο γιὰ νὰ τοῦ μεταδώσει τὸν Χριστὸ ἀνόθευτο, ἀκέραιο καὶ πλήρη, ἰδίως μάλιστα τοὺς νέους, χωρὶς ὅμως ἐκπτώσεις καὶ ἐκκοσμικεύσεις. Καὶ ὅλο αὐτὸ καθόλου νὰ μὴν ἀντιστρατεύεται στὴν «ὀρθὴν καὶ σωτήριον τῆς πίστεως ὁμολογίαν», διότι διαφορετικὰ ματαιοπονοῦμε ἐκτὸς καὶ μακρὰν τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ προφανὴς ἐκκοσμίκευση, ἡ ὁποία ἐπίσης ἔχει πλέον καθιερωθεῖ στὰ τῆς Ἐκκλησίας, συνιστᾶ ἄλλη μία μορφὴ ἐκπτώσεως ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Ἦθος. Ὄχι βέβαια στὸν βαθμὸ καὶ τὴν ἔκταση αὐτοῦ ποὺ συμβαίνει στὸν Οἰκουμενισμό, ἀλλὰ πάντως ὡς ἐπίσης ἐκφυλιστικὸ φαινόμενο, ποὺ μπορεῖ νὰ ἐξυπηρετήσει στὴν διαδικασία ἀποστασίας ἀπὸ τὴν πίστη: καὶ νὰ παράσχει μία «καλὴ διέξοδο» γιὰ ἀποφυγὴ τῆς ἀληθινῆς Ὀρθόδοξης καθαρτικῆς καὶ φωτιστικῆς διδαχῆς καὶ πρακτικῆς, ὅσο καὶ νὰ ἀποτελέσει ἕνα «καλὸ ὑποκατάστατο» γιὰ τὴν κάλυψη καὶ συσκότιση τῶν Οἰκουμενιστικῶν ἐκτροπῶν.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι σαφής: Οἰκουμενιστὲς καὶ Φιλο-οικουμενιστὲς κάθε ἀποχρώσεως καὶ εἴδους δὲν βαδίζουν κατὰ Θεόν, ὑπηρετοῦν τὴν ἔκπτωση ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τὸ Ὀρθόδοξο Ἦθος, καὶ ἀποτελοῦν παραδείγματα πρὸς ἀποφυγήν.
Εἴθε ὅσοι τὸ πληροφορούμαστε αὐτὸ νὰ παραμείνουμε πιστοὶ στὴν Ὀρθόδοξη Μαρτυρία καὶ Ζωή, μὲ συναίσθηση, διάκριση, θεία σοφία καὶ εὐλογία!
Λάρισα, 6/19-6-2026