Ὁ Φιλάνθρωπος καὶ Πανάγαθος Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ὅλα τὰ ἔργα Του τὰ ἔκανε καὶ τὰ κάνει γιὰ νὰ μᾶς εὐεργετήσει ψυχικὰ καὶ σωματικὰ καὶ γιὰ νὰ μᾶς σώσει.
Μέσα στὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο διαβάζουμε γιὰ τὰ θαυμάσιά Του καὶ ἡ ψυχή μας ἀγάλλεται. Διότι ὅπως τότε ἔτσι καὶ τώρα συνεχίζει τὸ ἐκπληκτικὸ ἔργο τῆς σωτηρίας ὅλων ὅσων πιστεύουν εἰς Αὐτόν, ζοῦν κατὰ τὶς ἅγιες Ἐντολές Του καὶ προσπαθοῦν νὰ σχετισθοῦν μαζί Του ὑπαρξιακὰ ἐντὸς τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του.
Τότε ποὺ ἦταν στὴν γῆ καὶ ἐπιτελοῦσε τὸ σωτήριο ἔργο τῆς θείας Οἰκονομίας Του, ἔτρεφε ψυχικὰ καὶ σωματικὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς λύτρωνε ἀπὸ δυσχέρειες καὶ κινδύνους, ἀφοῦ βέβαια δοκίμαζε πρῶτα τὴν πίστη, τὴν ἀντοχή, τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν ἐπιμονή τους. Ἡ πίστη ἡ ἔστω καὶ ὀλίγη, ἀποτελοῦσε τὸ σημεῖο ἐπαφῆς μαζί Του. Ἡ πίστη ὅμως ποὺ μετουσιωνόταν σὲ πράξη καὶ προσπάθεια ἐφαρμογῆς.
Ὅταν ὁ Κύριος ἦταν σὲ κάποιον τόπο, ὅπως στὴν «γῆν Γεννησαρέτ», οἱ ἄνθρωποι ποὺ Τὸν ἀναγνώριζαν ἔσπευδαν νὰ φέρουν τοὺς ἀσθενεῖς τους, τοὺς «κακῶς ἔχοντας», καὶ Τὸν παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς ἐπιτρέψει νὰ ἀγγίσουν μόνο «τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ», δηλαδὴ τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός Του· «καὶ ὅσοι ἥψαντο διεσώθησαν», ὅσοι Τὸν ἄγγισαν θεραπεύθηκαν (βλ. Ματθ. 14, 35-36).
Ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι ποὺ μαστιζόμαστε ἀπὸ ποικίλες ἀσθένειες, ψυχικὲς καὶ σωματικές, ἔχουμε καὶ τώρα καὶ πάντοτε αὐτὴ τὴν ἁγία δυνατότητα καὶ εὐκαιρία. Μποροῦμε νὰ ἀγγίσουμε μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα τὸ ἄκρο τοῦ ἐνδύματός Του, δηλαδὴ τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀπέρρευσαν ἀπὸ τὸ σωτηριῶδες ἔργο Του: τὶς ἅγιες Ἐντολὲς καὶ τὰ ἅγια Μυστήριά Του, τὶς ἱερὲς Εἰκόνες καὶ τὰ ἱερὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων Του, τὶς Ἐκκλησίες καὶ τὰ ἐξαγιασμένα Ἱερά Του, τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἐνδεδυμένους μὲ τὰ σημεῖα τῆς Χάριτός Του.
Καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε ὅτι τὸ βασικὸ καὶ κύριο Ἔνδυμά Του εἶναι τὸ Πανάγιον Σῶμα Του, ἡ Παναγία Σάρκα Του, ἡ Θεία Κοινωνία, ποὺ μᾶς ἀναβιβάζει ἀπὸ τὸ ἐπίγειο στὸ οὐράνιο Θυσιαστήριό Του, μᾶς ἑνώνει μὲ τὴν Θεότητά Του, μᾶς χαρίζει τὸ Πανάγιο Πνεῦμα Του, μᾶς καθιστᾶ τέκνα καὶ κληρονομία Του, μετόχους τῆς Βασιλείας Του!
Ἡ συνεχὴς καὶ ἐπιμελὴς ἐργασία τῶν ἁγίων Ἐντολῶν Του, μὲ πίστη, ταπείνωση καὶ ἀγάπη, δὲν μένει ποτὲ χωρὶς ἀνταπόκριση. Ὁ Κύριός μας ἀφοῦ θεράπευσε τὴν κόρη τῆς Χαναναίας γυναίκας, χάρη στὴν πίστη της, πῆγε καὶ πάλι στὴν περιοχὴ τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, «καὶ ἀναβὰς εἰς ὄρος ἐκάθητο ἐκεῖ». Δὲν ἔμεινε χαμηλὰ ἀλλὰ ἀνῆλθε σὲ τόπο ὑψηλό. Καὶ μόλις τὸ ἀντιλήφθηκε αὐτὸ πολὺς κόσμος ἀνέβηκαν ἐκεῖ μὲ τοὺς ἀσθενεῖς τους «καὶ ἔρριψαν αὐτοὺς εἰς τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ», τοὺς ἔρριξαν στὰ πόδια Του· «καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς», καὶ ὁ Κύριος γεμᾶτος συμπόνοια τοὺς θεράπευσε, ὥστε ὅλοι θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸν Θεό (βλ. Ματθ. 15, 29-32).
Ὅσοι δηλαδὴ μὲ πίστη, χωρὶς ἀναβολὴ καὶ ραθυμία, ἀνέβηκαν στὸν τόπο τῆς θείας ἀναπαύσεως, καὶ παρέθεσαν τοὺς ἀσθενεῖς τους -ποὺ ὑπομονετικὰ καὶ ἀγαπητικὰ μετέφεραν ἐκεῖ, στὰ ἴχνη τῶν ποδιῶν Του, εἶδαν νὰ τοὺς χαρίζει ὑγεία καὶ θεραπεία!
Ὁ Κύριός μας καὶ τώρα ἀναπαύεται στὸ ὕψος τῶν θείων Ἐντολῶν Του. Καὶ ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς συναισθανόμενοι τὴν ὅποια ψυχοσωματικὴ ἀσθένεια, πάθηση, ἀδυναμία καὶ ἀνεπάρκειά μας, καταβάλλουμε προσπάθεια προσεγγίσεως καὶ προσπέσουμε στὰ πόδια Του καὶ ἀγγίσουμε τὰ ἴχνη τοῦ τρόπου ζωῆς Του, θὰ λάβουμε ἴαση.
Ἡ προσπάθεια προσεγγίσεως μετράει καὶ ὁ κόπος γι’ αὐτήν, ἀσχέτως πενιχροῦ ἀποτελέσματος. Ὅποιος δὲν δικαιολογεῖ τὸν ἑαυτό του καὶ δὲν ἀπέχει, ὅποιος δὲν παραμένει ἐκεῖ ποὺ βρέθηκε -στὰ χάλια του, ἀλλὰ σπεύδει νὰ πλησιάσει στὴν ἔστω καὶ ἀτελῆ ἐπιτέλεση τῶν θείων Ἐντολῶν, ὁμολογῶντας τὴν ἀσθένειά του καὶ ζητῶντας ἔλεος καὶ ἴαση, αὐτὸς ἀνεβαίνει καὶ ρίπτεται στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ. Ὅποιος προσπαθεῖ ἔκθαμβος νὰ ζήσει ὅσο μπορεῖ, ὅσο τοῦ εἶναι δυνατό, τὴν θεία ζωὴ τῆς μετανοίας καὶ χάριτος, τῆς προσευχῆς καὶ τῶν ἀρετῶν, τῆς ἀφέσεως καὶ τῶν ἁγίων Μυστηρίων, αὐτὸς ἀγγίζει τὰ ἴχνη τῶν θείων Ποδῶν καὶ λαμβάνει ἀδιόρατα θεραπεία καὶ θεία εὐλογία!
Ἄς σπεύσουμε, ἀδελφοὶ συναμαρτωλοί, ὅσο προλαβαίνουμε νὰ λαμβάνουμε τὰ θεῖα δωρήματα! Ὁ Κύριός μας εἶναι Φιλάνθρωπος καὶ Ἐλεήμων καὶ ἀναμένει νὰ χαρίσει πλουσιοπάροχα κάθε ἀγαθὸ στοὺς ἐκζητοῦντας Αὐτόν!
+ὁ Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμης
Λάρισα, 29-1/11-2-2026